Het menselijke ontwerp van Abbas Kiarostami: projector 2/4

Het menselijke ontwerp van Abbas Kiarostami: projector 2/4

Abbas Kiarostami was een Iraanse filmmaker wiens werk, van Close-Up tot Taste of Cherry tot Shirin, een nieuwe vorm gaf aan de manier waarop cinema een enkele vraag, een enkel landschap of een enkele lange blik kon kaderen. Volgens Human Design was hij een projector met een 2/4 profiel en miltautoriteit. Deze elementen samen suggereren een filmmaker die is ontworpen om diep te observeren, in zijn eigen ritme te werken en te vertrouwen op een instinct dat sneller beweegt dan de logica. In een carrière die vaak voelde als een uitgebreide meditatie over het zien van zichzelf, is dat op een bepaalde manier logisch.

Energietype: de projector

Projectoren zijn niet gebouwd om duurzame energie op te wekken zoals generatoren en manifesterende generatoren. Hun gave is de gerichte, doordringende kwaliteit van hun aandacht. Ze zijn ontworpen om anderen te zien – om mensen en situaties te lezen, te begeleiden, te managen, te herkennen wat anderen nog niet in zichzelf kunnen herkennen. De waarde van een projector is helderheid, smaak en het vermogen om te zien wat klaar is om gezien te worden.

In de films van Kiarostami kan dit zich uiten in de blik van een regisseur die zelden schreeuwt. Zijn camera wacht. Hij stond erom bekend dat hij acteurs – vaak niet-professionals – een enorme ruimte gaf, en dat hij het publiek behandelde als iemand die in staat was tot dubbelzinnigheid. Een projector verlicht anderen, en een film als Close-Up, die bijna volledig is opgebouwd rond de obsessie van iemand anders om iemand anders te worden, past precies in die lens.

Strategie: wacht op de uitnodiging

De projectorstrategie is wachten totdat je wordt herkend en uitgenodigd. Projectoren die duwen, pitchen of initiëren stuiten vaak op weerstand; degenen die wachten en worden gezocht, hebben de neiging om op het juiste moment in de juiste kamers te belanden.

Kiarostami is niet via een harde marketingcampagne in de internationale cinema terechtgekomen. Zijn films werden uitgenodigd – in Cannes, in de eerste retrospectieve film gewijd aan een levende regisseur in het Louvre, in de langzame canon van de wereldkunstcinema. Dat is het projectorpatroon: het werk wordt gezocht in plaats van verkocht.

Autoriteit: Milt

Splenic Authority is de meest directe vorm van innerlijke leiding. Het is geen denkproces; het is een rustig, instinctief "ja" of "nee" in het lichaam – een gevoel van veiligheid, van de juiste timing, van wie en wat te vertrouwen. Het spreekt één keer en gaat verder, en het missen ervan betekent meestal spijt.

In zijn publieke werk kan dit tot uiting komen in de snelheid van bepaalde beslissingen. K