Het menselijke ontwerp van Andrei Tarkovsky: projector 2/5

Het menselijke ontwerp van Andrei Tarkovsky: projector 2/5

Andrei Tarkovsky – de in de Sovjet-Unie geboren filmmaker achter Andrei Rublev, Stalker, Mirror en The Sacrifice – is een van de meest bijzondere artistieke stemmen die de cinema heeft voortgebracht. In Human Design-termen duidt zijn diagram erop dat iemand minder is ontworpen om het werk zelf te doen en meer om anderen te zien, herkennen en naar onbekend terrein te leiden. Hieronder vindt u een op grafieken gebaseerde interpretatie, aangeboden als lens op zijn publieke nalatenschap, en niet als claim over zijn privéleven.

Energietype: projector

Projectoren maken grofweg een vijfde van de bevolking uit en werken heel anders dan de energieopwekkende typen. Ze hebben geen consistente toegang tot levenskrachtenergie; hun aura is gefocust en doordringend, ontworpen om anderen diep te zien en te begeleiden. Hun thema is erkenning: gezien, uitgenodigd en gewaardeerd worden vanwege wat ze waarnemen.

De carrière van Tarkovski laat deze dynamiek duidelijk zien. Hij was geen ‘arbeider’. in de conventionele zin: hij wachtte op toestemming van de staat, was vaak in conflict met Sovjet-filmcommissies, en zijn meest gevierde werk ontstond nadat hij was uitgenodigd of opdracht kreeg, in plaats van louter door zelf gegenereerd momentum. Tijdens zijn leven regisseerde hij slechts zeven speelfilms, een ritme dat consistent is met het ritme van een projector: als de herkenning er is, vloeit het werk; als dat niet het geval is, stapelt de frustratie zich op. De beroemde spanning tussen Tarkovsky en het Sovjet-filmestablishment lijkt veel op een projector die vecht tegen een systeem dat weigert uit te nodigen.

Strategie: wacht op uitnodiging

De strategie van de projector is eenvoudigweg wachten tot je wordt uitgenodigd, vooral op de belangrijkste terreinen van het leven: partnerschappen, carrières, erkenning. De uitnodiging is het groene licht dat zegt: ‘jouw energie is hier welkom.’

Dit is geen passiviteit; het is onderscheidingsvermogen. En het komt overeen met het goed gedocumenteerde geduld van Tarkovsky. Hij zei ooit dat een regisseur moet wachten op het juiste moment, het juiste gezicht, het juiste licht. Sculpting in Time is in veel opzichten een handleiding voor het maken van films op basis van uitnodigingen: de bioscoop van het wachten.

Autoriteit: Milt

De Milt is de oudste autoriteit van het lichaam: instinctief, onmiddellijk en stil. Het spreekt via onderbuikgevoelens, een gevoel van veiligheid of de afwezigheid ervan, en een belichaamd ‘weten’. dat vertaalt zich niet altijd in woorden.

Tarkovski's filmwerk is beroemd lichamelijk. Water, vuur, modder, adem, paarden, de textuur van de huid, het gewicht van licht op een muur – zijn cinema vertrouwt de zintuigen boven het intellect. Dit is het Miltregister: kennis die in het moment arriveert, vóór het denken. De beroemde Tarkovsky "long take" is in wezen een daad van Splenic-vertrouwen: blijven bij wat is, totdat de betekenis zich openbaart door middel van duur in plaats van door argumentatie.

Profiel: 2/5 — De ketterse kluizenaar

De 2/5 wordt ook wel de "ketterse kluizenaar" genoemd. en het is een van de meest onderscheidende profielcombinaties.

• De 2e lijn (Hermit) draagt een natuurlijke gave in zich die iemand naar binnen roept, naar eenzaamheid, naar een persoonlijke ontwikkeling van talent. De kluizenaar heeft tijd alleen nodig om te ontwikkelen wat hij later naar buiten zal projecteren.
• De 5-lijn (Heretic) projecteert een warm, betrouwbaar, bijna magnetisch veld – en leidt mensen vervolgens naar een onverwachte, soms ongemakkelijke, soms transcendente plek. De Ketter lost problemen op door anderen naar onbekend terrein te lokken.

Voor Tarkovsky is dit bijna een letterlijke beschrijving van zijn cinema. Hij trok zich terug in een lange, eenzame, bijna monastieke voorbereiding (de 2), en wat hij op het scherm projecteerde was een consequente ketterij: dat tijd geen hulpbron is die moet worden besteed, maar een substantie die moet worden gevormd; dat herinnering, droom en geloof reëler zijn dan een plot; dat cinema dichter bij gebed staat dan bij entertainment. Het publiek werd ergens uitgenodigd waar ze niet verwachtten naartoe te gaan.

Incarnatiekruis

Een volledig incarnatiekruis vereist de specifieke geboortetijd, dus zonder die gegevens kan het kruis niet precies worden berekend. Wat kan worden gezegd is dat een 2/5-projector met miltautoriteit van nature gericht is op het uitdragen van een bepaald thema door het leven – een vaste, bijna archetypische rol van de teruggetrokken visionair wiens zeldzame, geprojecteerde werk de manier waarop anderen zien verandert.

Voor Tarkovsky was dat thema – tijd, herinnering, opoffering, het heilige in de oalledaags – was het constante onderwerp van elke film. Het hoefde niet met een kruis genoemd te worden. Hij was het gewoon, herkenbaar.