Gedefinieerd Sacraal Centrum: Levenskrachtgaven en Arbeidsethiek

Gedefinieerd Sacraal Centrum: Levenskrachtgeschenken en Arbeidsethiek

Sommige mensen lopen een kamer binnen en je kunt ze voelen. Niet omdat ze luidruchtig of charismatisch zijn op de manier waarop de wereld gewoonlijk feest viert, maar omdat er iets onmiskenbaar levend aan hen is. Die aanwezigheid heeft een naam in Human Design: het Defined Sacral Center.

Het Sacraal bevindt zich onder de navel, het grootste centrum in de BodyGraph, en is de motor van de biologische levenskracht. Bij grofweg tweederde van de mensen op deze planeet is dit centrum gedefinieerd, wat één van de redenen is waarom zo’n groot deel van het menselijk leven is georganiseerd rond arbeid, ambacht en productie. De meesten van ons zijn hiervoor gebouwd. Het is geen ongeluk.

De levenskrachtmotor

Het Sacraal is een van de vier motorische centra, maar het is het enige dat het soort energie produceert dat je daadwerkelijk in het lichaam kunt voelen. Dit is het warme, op darmniveau gezoem van het leven. Het is de energie van een spelend kind, het uithoudingsvermogen van iemand diep in een lang project waar hij of zij van houdt, de creatieve impuls die door de buik beweegt voordat de geest het heeft ingehaald.

Wanneer je Sacraal gedefinieerd is, is deze energie consistent. Niet onbeperkt en niet constant in de manier waarop een lichtschakelaar aan of uit staat, maar op een betrouwbare manier voor u beschikbaar, zolang u de aard ervan respecteert. Het Sacraal heeft een golf. Het stijgt en daalt gedurende de dag. Als je ernaar luistert, zal het je vertellen wanneer je moet beginnen, wanneer je moet rusten en wanneer je door moet zetten.

Als je de golf negeert, krijg je een burn-out en vraag je je af waarom alle anderen meer energie lijken te hebben dan jij. Dat doen ze niet. Ze luisteren eenvoudigweg naar een ritme waarvan je hebt geleerd dat je het moet negeren.

De werkethiek die in u is geschreven

Ra Uru Hu zei het eenvoudig: "Generatoren en manifesterende generatoren, jullie zijn gebouwd om te werken. Je bent niet gebouwd om een baan te vinden. Je bent niet gebouwd om een baan te doen. Je bent gebouwd om te werken."

Dit is geen zin over arbeid in loonzin. Het gaat om betrokkenheid. Het werk dat een gedefinieerd Sacraal verlicht, is het werk dat je gebruikt, dat je naar binnen trekt en je daar houdt. Het is het werk dat je zou doen, zelfs als niemand je zou betalen, zelfs als niemand zou kijken, omdat je lichaam het zeer bevredigend vindt om te doen.

Dit is het geschenk van een sterke arbeidsethos waarvoor geen wilskracht vereist is. Wilskracht behoort tot de geest. Het Sacraal werkt niet door wilskracht. Het werkt via reactie. Als er iets goed is, lichten je onderbuikgevoelens op en zeg je 'uh-huh' voordat je geest zelfs maar heeft nagedacht. Als er iets niet klopt, zegt je onderbuikgevoel 'unh-unh' en trekt je terug. De werkethiek van een gedefinieerd Sacraal is geen morele prestatie. Het is een biologisch kenmerk.

Klinken: de taal van het sacrale

Een van de eenvoudigste en krachtigste oefeningen voor een gedefinieerd sacraal is klinken. Door hardop te spreken, zelfs onzinnige lettergrepen, kan het Sacraal zijn reactie registreren op wat er voor je ligt. "Uh-huh" betekent ja. ‘Unh-unh’ betekent nee. Alles daartussenin, vooral een pauze, betekent wachten.

Het gaat hier niet om het ‘juiste’ antwoord krijgen. Het Sacraal is eerlijk op een manier die de geest zelden is. Je geest kan zichzelf overal in of uit praten. Je darmen hebben die flexibiliteit niet. Het reageert op de waarheid, op het moment, in het lichaam.

Als je leert klinken en het geluid leert vertrouwen, wordt het leven een ander soort ervaring. Beslissingen zijn niet langer debatten. Het worden reflexen. En de reflexen zijn veel vaker nauwkeurig dan je zou denken.

Frustratie als

De frustratie als handtekening

Als er niet naar het Sacraal wordt geluisterd, spreekt het op de enige manier die het kent: door frustratie. Frustratie is het kenmerkende kenmerk van het Sacraal, de onmiskenbare pijn die opkomt als je tegen je eigen kracht in duwt. Het komt naar voren als je ja zegt tegen iets waar je lichaam nee tegen heeft gezegd, als je een baan blijft houden die je geest gebruikt maar je gevoel uithongert, als je dag na dag de golf negeert en je afvraagt ​​waarom niets je bevredigt.

Frustratie is geen karakterfout. Het is feedback. De correctie is eenvoudig en niet gemakkelijk: vertraag voordat je reageert, laat een geluid klinken zodra er iets voor je ligt, en respecteer zowel het 'unh-unh' als het 'uh-huh'. Wanneer je het gevoel over het verhaal begint te vertrouwen, verliest de frustratie zijn grip. De levenskracht keert terug. Het werk vindt jou weer.