Emotionele autoriteitsprojectorkinderen: een gids voor middelbare scholen

Emotionele autoriteitsprojector voor kinderen: een gids voor middelbare scholen

De middelbare school is voor bijna iedereen moeilijk. Maar voor de Emotionele Autoriteitsprojector in je leven kan het aanvoelen als een vreemd land waar alle anderen een regelboek kregen dat ze niet hadden ontvangen. Het tempo is meedogenloos. De sociale hiërarchieën zijn luidruchtig. De uitnodigingen komen zelden. En het lichaam waarin ze leven verwerkt elke ervaring via een emotionele golf die de tijd neemt om tot rust te komen.

Als je een van deze kinderen opvoedt, verandert het begrijpen van hun ontwerp alles. Het zal de middelbare school niet gemakkelijk maken. Het zal het overleven – en zelfs betekenisvol – maken.

Wat emotionele autoriteit eigenlijk betekent

Een kind met emotionele autoriteit heeft een gedefinieerd emotioneel centrum, wat betekent dat het emoties consistent en met diepgang ervaart. Ze zijn ontworpen om op de golf mee te gaan: ze stijgen naar emotionele hoogtepunten, dalen naar dieptepunten en vinden uiteindelijk ergens daar tussenin duidelijkheid. Deze golf is geen fout. Het is hun besluitvormingsinstrument.

Voor middelbare scholieren komt dit op duizend kleine manieren tot uiting. Ze willen zich inschrijven voor een club terwijl ze high zijn, en zich drie uur later totaal anders voelen. De ene dag binden ze zich aan een vriend en de volgende dag voelen ze zich ambivalent. Ze vertellen je dat ze hun leraar haten, en houden dan weer van haar tijdens het eten.

De fout die ouders vaak maken, is dat ze deze schommelingen als instabiliteit beschouwen. Dat zijn ze niet. Het zijn de mechanismen van een besluitvormingssysteem dat tijd nodig heeft. Grote beslissingen – welke sport je gaat beoefenen, of je een vriend moet confronteren, hoe je moet reageren op een moeilijke leraar – moeten de hele golf doorstaan ​​voordat ze duidelijk kunnen worden genomen. Dit is de allerbelangrijkste oefening die je ze kunt leren.

De projectorlaag

Een projectorkind heeft geen gedefinieerd Sacraal Centrum, wat betekent dat het niet is ontworpen om duurzame levenskrachtenergie te genereren. Ze zijn ontworpen om te zien, te leiden, te leiden en herkend te worden. Hun strategie is om op de uitnodiging te wachten, en hun aura is bitwise: ze zijn ontworpen om door te dringen en gepenetreerd te worden, om mensen echt te zien.

Op de middelbare school kan dit zeer desoriënterend zijn. Het schoolsysteem is gebouwd voor energietypes. De bel gaat, de klassen veranderen, het huiswerk stapelt zich op, de sociale agenda is meedogenloos. Een projectorkind probeert zichtbaar te zijn, herkend te worden en uitgenodigd te worden – in vriendengroepen, in kansen, in de kamers waar de interessante gesprekken plaatsvinden – terwijl de wereld hen blijft vertellen dat ze moeten produceren en optreden.

Ze hebben ook vaak veel open centra, wat betekent dat ze de emotionele toestand van iedereen om hen heen versterken en weerspiegelen. Het is veel om een ​​cafetaria van een middelbare school binnen te lopen.

Hoe de combinatie eruit ziet

Een Emotional Authority Projector op de middelbare school is een kind dat alles diep voelt, langzaam verwerkt, minder duurzame energie genereert dan zijn leeftijdsgenoten, en wacht om herkend te worden in een systeem dat hen van nature niet herkent. Ze zijn gevoelig, opmerkzaam, vaak volwassener dan hun leeftijd – en vaak uitgeput.

Ze kunnen proberen hun Generator- en Manifesting Generator-vrienden bij te houden. Ze kunnen thuiskomen en instorten. Zij kunnen zich terugtrekken. Ze kunnen optreden. Ze kunnen elke maandagochtend buikpijn hebben. Niets hiervan is kapot. Het is het ontwerp.

Wat daadwerkelijk helpt

Vertraag beslissingen. Als uw kind op woensdagavond zegt: "Ik wil stoppen met het voetbalteam", onderteken dan vrijdag niet het herroepingsformulier. Help ze op de golf te rijden. Vraag hen wat ze op een andere dag denken. Leer ze wachten op duidelijkheid.

Bescherm de slaap. Projectoren hebben meer rust nodig dan energietypes, vaak aanzienlijk meer. Een consistente vroege bedtijd is niet onderhandelbaar - een strijd die je in feite moet verdedigen tegen vrienden die te laat sms'en, schermen die hen naar bed volgen en de sociale druk om op alle uren beschikbaar te zijn.

Pas op voor overstimulatie. Lange schooldagen, luide omgevingen, constante sociale input – deze putten een projectorkind uit. Bouw decompressietijd in na schooltijd. Rustige autoritten. Een tussendoortje dat in alle rust wordt gegeten. Ze zijn niet asociaal. Ze zijn aan het opladen.

Duw ze niet tot drukte. De boodschap van 'opstaan ​​en malen', de vergelijking met broers en zussen van het energietype, de druk om aan vijf activiteiten deel te nemen – niets van dit alles dient een projectorkind. Ze gedijen met gerichte aandacht, niet met verspreide verplichtingen. Een of twee dingen waar ze van houden, verslaan elke keer een vol schema.

Herken hun gaven. Deze kinderen zien vaak wat anderen missen. Ze merken de vriend op die het moeilijk heeft, de dynamiek in de groep die niet werkt, de leraar die een andere aanpak nodig heeft. Vertel hen dat dit waardevol is. Vertel ze dat ze niet hoeven te produceren om er toe te doen.

Model zelf de golf. Als u ook beslissingen neemt via een emotioneel proces, deel dat dan met hen. Laat ze zien hoe het rijden op de golf eruit ziet in het volwassen leven. Ze moeten weten dat dit niet iets is waar ze overheen kunnen groeien.

Vertrouwen op het ontwerp

Het moeilijkste deel van het opvoeden van een Emotional Authority Projector via de middelbare school is het wachten. Wachtend tot ze hun sociale wereld ontdekken. Wachten op de juiste uitnodigingen. Wachtend op hun eigen golf die hen tot helderheid brengt. Je kunt het niet forceren. Je kunt alleen de ruimte vasthouden.

Het goede nieuws is dat deze kinderen, als ze op hun eigen tempo mogen groeien, het soort volwassenen worden dat mensen ziet. Ze zijn uitstekende vrienden, partners, medewerkers en leiders. Zij zijn de gidsen en regisseurs die de wereld daadwerkelijk nodig heeft. De middelbare school is niet het einde van het verhaal. Het is in veel opzichten slechts het begin van één.

Jouw taak op dit moment is niet om ze te repareren. Het is om ze te kennen. En om hen eraan te blijven herinneren dat de manier waarop ze zijn gebouwd geen probleem is om op te lossen. Het is een persoon om te herkennen.