Er is een bepaald soort onbehagen dat ontstaat als je jezelf hoort praten. Je doet je mond open en er komt een zin uit die bijna goed klinkt, bijna jouw
Is deze stem van jou of van je ouders? Geïnternaliseerde commando's herkennen
Er is een bepaald soort onbehagen dat ontstaat als je jezelf hoort praten. Je doet je mond open en er komt een zin uit die bijna goed klinkt, bijna de jouwe, maar die iets te stijf op je tong ligt. Het is de zin van je moeder over geld. Het is de stille afwijzing van rust door je vader. Het is de toon die uw verzorger gebruikte toen hij of zij bang was, en u bent nu op precies dezelfde manier bang zonder te weten waarom.
Dit is het territorium van geïnternaliseerde commando's. Bij Human Design is dit de meest voorkomende reden dat mensen een strategie volgen die in eerste instantie nooit de hunne was.
Waar geleend gedrag leeft in de Bodygraph
Conditionering komt binnen via ongedefinieerde centra. Een open centrum is een permeabel membraan. Het genereert zelf geen consistente frequentie, dus het versterkt, spiegelt en neemt uiteindelijk de aura aan van degene die er lang genoeg dichtbij staat. De eerste mensen met wie je lang genoeg in de buurt was, waren je ouders.
Een open G Center heeft bijvoorbeeld geen vast identiteitsgevoel. In de kindertijd kijkt het naar buiten om te leren wie het moet zijn, en het antwoord vindt het in de mensen die het opvoeden. De stem die zegt jij bent de verantwoordelijke, of jij bent de moeilijke, of je hoort er niet echt bij, is vaak helemaal geen stem. Het is een absorptie. Een opname. Een rol die je kreeg omdat de volwassenen om je heen jou nodig hadden om die te vervullen.
Dit is geen schuld. Ouders werden zelf geconditioneerd door hun eigen ouders, en de open centra van een kind zijn uniek ontworpen om te ontvangen. Het kind kan het verschil niet zien tussen de waarheid van de ouders en die van henzelf. Dat was niet de bedoeling van het kind.
Het niet-zelf in specifieke centra
Elk open centrum heeft zijn eigen smaak van geleend gedrag, en als je het eenmaal hebt gezien, kun je het niet meer ongedaan maken.
Een open Solar Plexus absorbeert emotionele golven van zorgverleners. De volwassen versie van deze persoon kan vaak niet zeggen of zijn angst bij hemzelf hoort of bij de kamer waarin hij of zij is binnengekomen. Ze reageren op een tijdlijn die niet van hen is en laten hun leven afhangen van de urgentie van overgeërfde angst.
Een open Wortelcentrum leent druk. Het interne commando wordt haast je, maar je doet nooit genoeg. Dit zijn de mensen die niet stil kunnen zitten zonder zich schuldig te voelen, die adrenaline verwarren met doel.
Een open Ajna leent zekerheid. De stem binnenin zegt je zou dit inmiddels moeten weten, en het klinkt zo gezaghebbend dat er zelden vraagtekens bij worden gezet. Het is vaker wel dan niet de echo van een ouder die zijn kind zeker nodig had.
Een open hoofd leent inspiratie en zorgen in gelijke mate. Dit zijn de mensen wier hoofd vol zit met gesprekken die ze eigenlijk nooit hebben gevoerd.
Het deconditioneringsproces
Human Design leert dat de eerste drie Saturnus-terugkomsten van het leven, grofweg de eerste achtentwintig jaar, de conditioneringsfase zijn. De tweede drie zijn de rolmodelfase. De laatste drie zijn de wijze leidersfase. De meeste mensen worden ergens in de tweede cyclus echt zichzelf, en alleen als ze het werk van het opmerken doen.
Deconditionering is niet dramatisch. Het is vooral de langzame kunst van het pauzeren voordat de zin je mond verlaat en vraagt: wiens woorden zijn dit? De pauze is alles. Strategie en Autoriteit herstellen, wanneer ze in de loop van de tijd worden gevolgd, geleidelijk aan de juiste signatuur. Het open Centrum leert proeven in plaats van absorberen. Het wordt wijs over de uitstraling van anderen in plaats van erin te verdwalen.
Daar is uw Autoriteit voor. De Autoriteit is de enige plaats in uw diagram die consequent voor u spreekt. Het is niet luid, en het is niet de innerlijke criticus. De innerlijke criticus is bijna altijd geconditioneerd. Jouw Autoriteit voelt meer als een stil ja of een rustig nee, gevoeld in het lichaam of gehoord op een toon die niet toebehoort aan iemand met wie je bent opgegroeid.
Ontdek het in realtime
Een paar veelbetekenende signalen dat de stem waarnaar u luistert niet de uwe is:
- Het bevel is als regel geformuleerd en niet als een gevoelde voorkeur.
- Het commando komt als een flits van schaamte, en schaamte heb je op dat moment zelden verdiend.
- Het overtreden van het bevel zou voelen als het verraden van iemand die niet in de kamer is.
- Het gebod gaat over wie je moet zijn om geliefd te worden.
Als je een van deze opmerkt, is het de moeite waard om te vragen in welk centrum het commando leeft. Het G Center hoort wees lief. Het Sacraal hoort harder werken, rust is luiheid. De Ajna hoort zoek het uit, wees niet zo onzeker. Ze verwijzen stuk voor stuk terug naar een moment uit de kindertijd waarop het Open Centrum een frequentie opnam waarvan het eenvoudigweg getuige had moeten zijn.
De stem terugwinnen
Voor het terugvorderen is geen confrontatie met je ouders nodig. Dat gebeurt zelden. Het vereist dat je ophoudt met het gehoorzamen van een stem die nooit als bevel bedoeld was. Het was een coping-strategie bij een kind. Bij een volwassene is het een kooi.
Wanneer je op jouw autoriteit wacht, verliezen de oude commando’s hun grip. Niet allemaal tegelijk en niet in een rechte lijn. Maar de zin die eruit komt, begint weer op jou te lijken. De pauze is korter. De schaamte is minder overtuigend. De woorden landen zachter of scherper, maar ze zijn herkenbaar van jou.
En dat is het werk. Niet om iemand nieuw te worden, maar om de persoon te ontmoeten die altijd onder de geleende stem zat, en om te luisteren.