Het menselijke ontwerp van Lav Diaz: manifestatiegenerator 2/4

Lav Diaz's Human Design: Manifestatiegenerator 2/4

Lav Diaz, de Filippijnse filmmaker die bekend staat om zijn slow-cinema-heldendichten die urenlang duren en mediteren over kolonialisme, herinnering en verdriet, heeft een Human Design-grafiek die ongewoon goed aansluit bij zijn publiekelijk zichtbare oeuvre. Verschillende van zijn kerneigenschappen (type Manifesting Generator, 2/4 profiel en emotionele autoriteit) bieden een coherente lens op het tempo, de eenzaamheid en de emotionele dichtheid van zijn cinema.

Energietype en strategie: de manifesterende generator

Een Manifesting Generator is een hybride van Generator en Manifestor. Ze dragen de aanhoudende, sacrale energie van een Generator en kunnen ook initiëren, maar hun strategie is om te reageren in plaats van te duwen. Het leven brengt hen dingen; ze komen het tegen, en als iets hen verlicht, bewegen ze zich er met verrassende snelheid doorheen. Ze zijn ontworpen om snel te weten wat goed voor hen is en wat niet.

In het algemeen bekende werk van Lav Diaz komt deze kwaliteit tot uiting in de manier waarop zijn films lijken voort te komen uit de confrontatie met de wereld – met de Filippijnse geschiedenis, met onrecht, met de lange nasleep van geweld. Hij is geen filmmaker die projecten met een schone lei aankondigt; hij is iemand die absorbeert wat het leven en de geschiedenis hem brengen, en daar vervolgens jaren mee doorwerkt. De "omhullende, multi-gerichte aura" toegeschreven aan MGs komt ook overeen met de manier waarop zijn films vele draden tegelijk bevatten – landschap, muziek, stilte, het menselijke gezicht – zonder er één voorbij te snellen.

Emotionele autoriteit

Met Emotionele Autoriteit wordt het Solar Plexus-centrum gedefinieerd en worden beslissingen na verloop van tijd duidelijker, niet op het moment zelf. De emotionele golf is reëel en kan lijken op humeurigheid, gevoeligheid of gewoon op een lang innerlijk proces. Mensen met deze autoriteit worden aangemoedigd om een golf te wachten voordat ze een grote stap zetten.

Dit sluit mooi aan bij het tempo van Diaz' cinema. Zijn films duren doorgaans jaren, en het publiek wordt gevraagd om in de emotionele ervaring te blijven zitten in plaats van deze snel op te lossen. Er is een soort emotioneel geduld in het werk ingebouwd; verdriet, woede en tederheid mogen komen, aanzwellen en volgens hun eigen schema doorgeven. Het is redelijk om te speculeren dat zijn beslissing