Het Solar Plexus Center is de motor van Human Design. Kortom, het geeft een persoon een consistente emotionele golf – een betrouwbare, cyclische beweging tussen hoop en d
Open zonnevlecht: emotionele golven en spirituele wijsheid
Het Solar Plexus Center is de motor van Human Design. Kortom, het geeft een persoon een consistente emotionele golf – een betrouwbare, cyclische beweging tussen hoop en teleurstelling, vreugde en verdriet, waar hij steeds weer naar terugkeert. Het is hun innerlijke barometer, en als ze erop leren rijden in plaats van ertegen te vechten, wordt het een bron van diepe wijsheid en authentieke emotionele waarheid.
Wanneer de Solar Plexus open is, is dit allemaal niet waar. Er is geen consistente golf om op te rijden. Er is in plaats daarvan iets veel interessanters en veel gemakkelijker verkeerd te begrijpen: een open deur naar de emotionele ervaring van elk levend wezen in de buurt.
De werking van een open centrum
Een ongedefinieerd centrum is geen wond. Het is geen tekort. Het is een plek waar de vaste, consistente identiteit van een gedefinieerd centrum ontbreekt en vervangen wordt door een flexibele, poreuze, diep ontvankelijke ruimte. De Solar Plexus, indien niet gedefinieerd, bemonstert. Het proeft, versterkt en reflecteert het emotionele weer van de mensen, plaatsen en momenten waar het doorheen gaat. Het is ontworpen om een kenner van gevoelens te zijn, niet om er een producent van te zijn.
De fout – en bijna elke open Solar Plexus-persoon maakt deze – is om de geleende golf voor zijn eigen golf te verwarren. Het verdriet van een partner wordt hun verdriet. Een kamer vol nerveuze verwachting wordt hun maagknoop. De angst van een vreemdeling in de trein nestelt zich in hun borst alsof het er altijd al was. En dan breekt de golf, en ze kijken verward om zich heen en stellen de vraag die het niet-zelf van dit centrum definieert.
De niet-zelfvraag: "Wat is er mis met mij?"
De emotionele golf van de open Solar Plexus is niet consistent. Het komt, het gaat, het heeft geen ritme dat ze kunnen voorspellen. De ene dag zijn ze stralend en openhartig. De volgende dag komt er zonder duidelijke reden een lage mist opzetten en kunnen ze niet benoemen wat er ontbreekt. Ze zoeken naar binnen naar de oorzaak, want dat is wat ons is geleerd te doen: emoties moeten iets betekenen over mij, over mijn leven, over wat ik nu voel.
Maar het was nooit van hen.
Dit is de conditioneringslus: voel een golf die niet van hen is, geloof dat die van hen is, zoek naar redenen in hun leven om het te verklaren, vind iets om bezorgd, verdrietig of opgetogen over te zijn, reageer op het valse signaal en vraag je dan af waarom hun emotionele leven zo onbetrouwbaar voelt. De wijsheid van de open Solar Plexus ligt verborgen in deze lus, want op het moment dat ze beseffen dat het gevoel niet van hen komt, stort het hele patroon in. Ze zijn vrij om te voelen wat er werkelijk is, in hun eigen lichaam, op hun eigen moment.
Conditionering: de spiegel die pijn doet
Omdat de open Solar Plexus versterkt, conditioneert deze gemakkelijk. Leven met een bepaalde emotionele persoon – een partner, een ouder, een goede vriend – kan het gevoel hebben dat je voortdurend in hun golf zit. De hoogtepunten worden bedwelmend, de dieptepunten worden ondraaglijk, en het open centrum begint zich te oriënteren op de emotionele realiteit van de gedefinieerde persoon in plaats van op zijn eigen realiteit. Dit is hoe open Solar Plexus-mensen zich vaak bevinden in codependente emotionele ritmes, waarbij ze op de golven van relaties rijden alsof hun emotionele overleving ervan afhangt.
Het lichaam zal de waarheid vertellen, zelfs als de geest dat niet doet. Als een persoon zich voortdurend slechter voelt bij iemand anders, is de golf niet van hen. Als iemand een plotselinge vloed van hoop of wanhoop voelt die niet overeenkomt met zijn werkelijke omstandigheden, is de golf niet van hem of haar. Leren volgen welke emoties aanvoelen als weer en welke aanvoelen als echte innerlijke waarheid is het levenslange curriculum van dit centrum.
De wijsheid: aanwezigheid en getuigenis
Hier is het geschenk waar bijna niemand over praat: de open Solar Plexus wordt, wanneer hij stopt met proberen zijn gevoelens te produceren of te bezitten, een van de emotioneel meest intelligente centra in het lichaam. Het kan het verdriet van iemand anders verdragen zonder terug te deinzen. Het kan ruimte bieden aan een kamer vol onverwerkt gevoel zonder te worden geconsumeerd. Het kan emoties bij anderen met griezelige nauwkeurigheid herkennen, omdat het is gebouwd om te voelen wat zij voelen.
Dit is de spirituele dimensie van de open Zonnevlecht. Het is niet het vermijden van emoties door de spirituele zoeker – het is het radicale vermogen om aanwezig te zijn bij emoties zonder deze op te eisen. De grote mystici, de grote raadgevers, de grote kunstenaars die het volledige scala van menselijke gevoelens kunnen bevatten zonder erin te verdrinken: velen van hen dragen een open Zonnevlecht. Hun gave is niet dat ze niet voelen. Hun gave is dat ze hebben geleerd dat ze niet het gevoel zijn.
Leven met een open zonnevlecht
De praktijk is bedrieglijk eenvoudig. Wanneer er een golf komt, pauzeer dan voordat u reageert. Vraag met oprechte nieuwsgierigheid: is dit van mij? Vaak is het eerlijke antwoord nee. Laat de golf er doorheen bewegen. Vertel het niet. Maak er geen verhaal over je leven van. Geef het niet meer gewicht dan het verdient, door erop te reageren alsof het van binnenuit komt.
De tweede praktijk is het milieu. Open Solar Plexus-mensen worden diep beïnvloed door waar ze zijn en met wie ze zijn. Ruimtes van emotionele eerlijkheid en kalmte ondersteunen hen. Ruimtes van onuitgesproken spanning, conflictvermijding of chronische angst zullen hen onderuit halen. Het kiezen van omgevingen, relaties en ritmes die hun gevoeligheid respecteren, is geen zwakte. Het is strategische wijsheid.
Het spirituele centrum in een spiritueel lichaam
Human Design noemt de Solar Plexus het spirituele centrum, omdat emotie de brug van het lichaam naar de diepte is. Voor degenen die hem open hebben: deze brug staat te allen tijde wijd open. Ze voelen de wereld op een manier die de meeste mensen niet voelen. Het werk is niet om de brug te sluiten, en er niet bang voor te zijn, maar om het verschil te leren tussen wat er doorheen beweegt en wat van binnenuit ontstaat. Wanneer dat onderscheid duidelijk wordt, wordt de open Zonnevlecht wat het altijd bedoeld was: een plaats van diepe empathie, diepe aanwezigheid en een wijsheid die alleen voortkomt uit het hebben gevoeld van alles zonder er eigenaar van te zijn.