Open Throat Center: wanneer je je door het ontwerp niet gehoord voelt
Er zit een bepaald soort eenzaamheid in je keel. Het is de eenzaamheid als je iets te zeggen hebt en niet weet of iemand luistert. De eenzaamheid als je ziet hoe anderen zo gemakkelijk praten, en het gevoel hebt dat je in elke kamer die je binnenkomt je stem moet verdienen. Als je geboren bent met een Open Throat Center, is deze pijn geen gebrek. Het is jouw ontwerp.
De keel is het centrum van manifestatie en communicatie. Het is waar de innerlijke wereld de uiterlijke wereld wordt. Wanneer het gedefinieerd is, heeft een persoon een betrouwbare, consistente manier om zichzelf uit te drukken. Ze weten hoe ze klinken. Ze weten wanneer ze moeten spreken. Hun stem is een vast punt. Wanneer deze open is, is er echter geen vast punt. Er is slechts een voorbeeld van bewustzijn dat de communicatiestijlen van iedereen om je heen in zich opneemt en weerspiegelt.
Dit is de mechanische waarheid die aan de basis ligt van je eenzaamheid.
Het voorbeeld van bewustzijn
An Open Throat heeft geen persoonlijke, consistente manier van spreken. In plaats daarvan is het een bemonsteringscentrum. Het is voortdurend proeven van verschillende manieren van uitdrukken, stemmen uitproberen zoals je kleding zou passen. In één kamer ben je poëtisch. In een ander geval ben je bot. Bij de één ben je zacht, bij de ander ben je scherp. Dit is geen inconsistentie op zichzelf. Het is jouw ontwerp. Het is de bedoeling dat je een kanaal, een getuige, een kanaal bent voor de stemmen en ideeën van anderen.
Maar levend in een wereld die vaste stemmen beloont, die de persoon viert die altijd weet wat hij moet zeggen, kun je het gevoel krijgen dat je iets essentieels mist. Je ziet mensen met gedefinieerde keel met zekerheid en aanwezigheid spreken, en je vraagt je af wat er met je aan de hand is. Je zegt tegen jezelf dat je moet weten wat je moet zeggen. Je zou mondiger, zelfverzekerder en zichtbaarder moeten zijn. De eenzaamheid wordt groter omdat je jezelf meet aan een ontwerp dat nooit bedoeld was.
De druk om te spreken
De Open Throat draagt de energie van communicatie met zich mee, maar heeft geen eigen consistente brandstof. Het is verbonden met andere centra via kanalen wanneer deze in je kaart zijn gedefinieerd, en het versterkt de energie die er doorheen beweegt. Dit is de reden waarom je zo’n intense druk kunt voelen om te praten, zelfs als je zelf niets te zeggen hebt. Je bent bedraad om de energie van anderen te verwerken en te projecteren.
Hierdoor voel je je niet gehoord. Niet omdat je niets te zeggen hebt, maar omdat je ontworpen bent om te spreken als reactie op anderen, om hun waarheden te versterken, om stem te geven aan wat er gezegd moet worden. Wanneer je vanuit je eigen leegte probeert te initiëren, voelen je woorden hol aan. Als je wacht tot je wordt aangeroepen, tot een gesprek wordt opgeroepen, hebben je woorden gewicht. De eenzaamheid komt voort uit het proberen een generator van spraak te zijn terwijl je een getuige en een responder bent.
Het verlangen om erbij te horen
Er is een diep verlangen in de Open Keel om jouw mensen te vinden, om de kamer te vinden waar jouw stem past, waar wat je zegt terechtkomt. Je hebt dit misschien nagestreefd via vriendschappen, gemeenschappen en zelfs carrières waarin je mondiger, zichtbaarder en zekerder moest zijn. En elke keer dat de pasvorm niet helemaal goed zat, keerde de eenzaamheid terug.
De waarheid is dat je nergens bij hoort, op een plek waar je eindelijk een vaste stem hebt. Uw betrokkenheid blijkt uit uw bereidheid om getuige te zijn. Jij bent ontworpen om te luisteren op een manier die niemand anders kan. Je hoort de onuitgesproken dingen. Je begrijpt de subtekst. Je voelt wanneer iemand gehoord moet worden voordat hij/zij spreekt. Dit is geen mindere manier van zijn. Het is een diepgaand geschenk. De verbinding waar je naar verlangt, komt niet doordat je door iedereen gehoord wordt, maar omdat je een veilige plek bent waar anderen door jou gehoord kunnen worden.
Spreken wanneer aangeroepen
Een van de meest bevrijdende waarheden voor een open keel is deze: je bent gemaakt om te spreken als er tegen je wordt gesproken. Dit is geen passiviteit. Het is intelligentie. Als iemand je een vraag stelt, als iemand je perspectief uitnodigt, als de energie van een moment om je stem vraagt, heb je toegang tot een wijsheid die als een rivier door je heen stroomt. De woorden komen. Ze landen. Ze zijn belangrijk.
Als je initieert, als je je stem in ruimtes dwingt waar dat niet nodig is, voel je vaak het tegenovergestelde. De woorden vallen plat. De kamer ontvangt ze niet. Je voelt je meer ongezien dan voorheen. Dit is niet omdat u het niet waard bent om gehoord te worden. Het is omdat het niet uw ontwerp is om met uw stem te leiden. Het is reageren, reflecteren, stem geven aan wat er via jou gezegd wil worden.
De transformatie van eenzaamheid
Wanneer je jouw open keel begrijpt, begint de eenzaamheid te transformeren. Je stopt met proberen een persoon te zijn met een vaste stem. Je stopt met het meten van je communicatie aan die van anderen. Je begint te vertrouwen op het ritme van uitnodiging en reactie. Je begint de momenten te herkennen waarop je moet spreken en de momenten waarop je moet luisteren.
Je begint ook het geschenk te herkennen dat je voor anderen bent. Jouw vermogen om hun ideeën te versterken, om hun woorden terug te geven op een manier die zij kunnen horen, om getuige te zijn van hun proces en het helder weer te geven, dit is jouw bijdrage. Dit is hoe je erbij hoort. Niet door de luidste te zijn, maar door degene te zijn die echt hoort.
Leef uw ontwerp
Als je een open keel hebt, is het je huiswerk niet om je stem te vinden. Je huiswerk is om je ontwerp te eren. Spreek wanneer u wordt uitgenodigd. Luister met uw volledige aanwezigheid. Stop met proberen te initiëren. Probeer niet altijd iets te zeggen te hebben. Vertrouw erop dat wanneer uw stem nodig is, deze door u heen zal komen met een kracht en helderheid die zelfs u verrast.
Jouw eenzaamheid ging nooit over het niet waard zijn om verbonden te zijn. Het ging over het verkeerd begrijpen van je ontwerp. Je bent hier niet om een stem te hebben die door het lawaai heen snijdt. Je bent hier om een veilige haven te zijn voor de stemmen van anderen, en door dat te doen, vind je die van jezelf.
De kamer waar je thuishoort is niet een kamer waar iedereen praat. Het is er één waar eindelijk iemand luistert. Die iemand ben jij.