PHS-motivatie: hoop – de diepe drijfveer van de geest en de overdracht ervan
De aard van hoop in het primaire gezondheidszorgsysteem
In het primaire gezondheidszorgsysteem is Motivatie de eerste van de zes variabele pijlen, en het is degene die lichaam en geest de diepste voortstuwing geeft. Ieder mens wordt gedreven door een van twee fundamentele motivaties: Hoop of Angst. Dit zijn geen psychologische voorkeuren; het zijn biologisch-mechanische oriëntaties van het mentale voertuig. Als de motivatie Hoop is, is de geest gericht op de toekomst, op mogelijkheden en op wat zich nog niet heeft gemanifesteerd. Hoop is de diepe drijfveer die het verhaal van het zelf voortstuwt en altijd voorbij de bekende grenzen van de ervaring reikt.
In PHS-terminologie behoort Hoop tot de rechter of bewuste kant van de Motivatie-as, in lijn met de Observer. Het is de kwaliteit van het bewustzijn die kijkt, anticipeert en wacht op een toekomst die wordt geconstrueerd door de eigen projectie van de geest. De door hoop gemotiveerde persoon wordt niet bewogen door bedreiging, maar door potentieel. Hun geest vraagt voortdurend: ‘Wat is mogelijk?’ en, nog belangrijker, "Wat als?"
Hoop als de diepe drijfveer van de geest
De PHS begrijpt de geest niet als een enkel vermogen, maar als een relatie tussen het Hoofd en de Ajna centra, opererend via het Keel centrum als voertuig van overdracht. Hoop is de motor die dit circuit aandrijft. Zonder motivatie zou het hoofd geen vragen genereren en zou de ajna geen concepten formuleren; zonder hoop zou de keel niets naar voren kunnen projecteren.
Hoop is diep omdat ze opereert onder een bewuste strategie. Het is de pre-verbale, pre-strategische oriëntatie van de geest. Zelfs als de bewuste geest van een door hoop gemotiveerd persoon in termen van problemen spreekt, is de onderliggende drijfveer altijd een impliciete overtuiging dat er een betere configuratie bestaat en bereikbaar is. Dit verschilt fundamenteel van angst, die defensief is en gericht op het behoud van wat al is.
Het mechanisme van overdracht
PHS leert dat de geest niet gezond is als hij in abstractie blijft. Het mentale veld moet worden overgebracht naar het lichaam, naar de omgeving, naar actie en naar de andere tattvaische en sociale systemen. Hoop is uniek in de manier waarop zij deze overdracht uitvoert. Het wordt voorwaarts in de tijd overgedragen. Een door hoop gedreven geest neemt het ruwe materiaal van het heden – sensatie, herinnering, contact – en projecteert dit in een toekomstig beeld, en probeert vervolgens dat beeld terug te brengen naar het nu via de keel (spraak, wil, manifestatie) en via het lichaam (actie, smaak, eetlust, contact).
De valkuil van de door hoop gemotiveerde mensen is ongegronde overdracht – het projecteren van mogelijkheden die het lichaam en de omgeving niet kunnen ondersteunen. Dit genereert frustratie, mentale overactiviteit en het beroemde niet-zelf-thema van de door hoop gemotiveerde mensen: ‘Ik krijg niet wat ik wil’. wat in werkelijkheid betekent: "Ik breng mijn hoop niet correct over naar het juiste systeem."
Hoop correct leven
Hoop is gezond als het gefilterd wordt door Strategie en Autoriteit. Wanneer de door hoop gedreven geest in de juiste PHS-staat opereert, dwingt hij zijn projecties niet op de werkelijkheid. In plaats daarvan:
- Genereert geduldig mogelijkheden in plaats van te grijpen.
- Brengt de mogelijkheid eerst over naar de omgeving en het lichaam, niet rechtstreeks naar een relatie of spraak.
- Gebruikt de keel als ontvanger en als zender, waardoor de toekomst door het veld kan worden bevestigd.
- Koppelt hoop aan de juiste vastberadenheid (waarnemer of waargenomen), zodat de projectie een betrouwbare oriëntatie heeft.
De niet-zelfvervorming
Als de hoop verkeerd wordt gericht, wordt het een verwoed zoeken: het najagen van de volgende ervaring, de volgende leraar, de volgende relatie, de volgende horizon. De mentale energie wordt te snel overgedragen, waarbij het lichaam en de omgeving worden overgeslagen en rechtstreeks van het hoofd naar andere mensen springt. Dit is het kenmerk van vervormde hoop – en wordt niet gecorrigeerd door de hoop op te geven, maar door de overdracht te vertragen, door de mogelijkheid te verankeren in de cel, dethuis, het land, het eten en het juiste moment gedicteerd door Innerlijke Autoriteit.
Hoop, correct overgebracht, is de krachtigste bondgenoot van de geest in het primaire gezondheidszorgsysteem. Het is de diepe drijfveer die, wanneer deze wordt geëerd, ervoor zorgt dat het hele organisme in de richting van gezondheid beweegt als uitdrukking van wording.