Het menselijke ontwerp van Samuel Coleridge-Taylor: manifestatiegenerator 2/4

Het menselijke ontwerp van Samuel Coleridge-Taylor: Manifestatiegenerator 2/4

Samuel Coleridge-Taylor's grafiek duidt op een bouwer die nooit tevreden was met één enkele rijstrook. Als Manifesterende Generator draagt ​​zijn ontwerp de sacrale motor van een Generator, de initiërende vonk van een Manifestor, en een inherente multi-gepassioneerde kwaliteit. Dit type is gebouwd om de wereld in zich op te nemen, te verzamelen wat een reactie uitlokt en vervolgens te bewegen met een zelfvertrouwen dat soms de mensen om hen heen kan overtreffen.

Strategie: reageren en informeren

De MG-strategie bestaat uit twee delen. Ten eerste: om te reageren in plaats van te initiëren: het leven brengt kansen, mensen brengen uitnodigingen en het lichaam geeft een "uh-huh" of een "uh-uh." Het verhaal van Coleridge-Taylor leest bijna als een schoolvoorbeeld. Hij zocht niet op agressieve wijze toegang tot het Royal College of Music, het Three Choirs Festival of zijn beroemde Amerikaanse tournees; deuren gingen voor hem open door ontmoetingen, aanbevelingen en de erkenning van opdrachtgevers die iets in zijn werk zagen. Het tweede deel, informeren, past bij de dirigent op het podium: de MG is bedoeld om te handelen en vervolgens anderen te vertellen wat ze doen, zodat niemand schrikt van de beweging.

Autoriteit: emotioneel

Een emotionele autoriteit wijst op een op golven gebaseerde zonnevlecht. Beslissingen en creatieve output zijn meestal niet het duidelijkst in de hoogte- of dieptepunten, maar ergens in het midden van de emotionele cyclus. Voor een componist wiens werk zo vaak wordt omschreven als weelderig, diepgevoeld en soms melancholisch – van The Song of Hiawatha tot de African Suite — past een emotionele golf goed in het biografische beeld. Die golven kunnen kostbaar zijn als je er op de top of het dal op inspeelt, maar ze voeden ook een muziekkorps dat gevoel belangrijker vindt dan onthechting.

Profiel: De kluizenaar-opportunist (2/4

Het 2/4 profiel wordt soms de "Sociale kluizenaar" en het komt ongemakkelijk terecht in het leven van een openbare muzikant. De tweede lijn heeft eenzaamheid, reflectie en de vrijheid nodig om tot een hoger doel te worden geroepen zonder dat er sprake is van micromanagement. De 4e lijn gedijt op netwerken, vriendschappen en de informele kansen die via een warme verbinding tot stand komen. Coleridge-Taylor werkte naar verluidt het beste tijdens zijn studie, maar zijn carrière kwam tot stand door relaties: Elgar's pleitbezorging, de uitnodiging van de Händel and Haydn Society, de brug die hij bouwde tussen Londense en zwarte Amerikaanse muzikanten. Een 2/4 heeft beide nodig – een rustig innerlijk heiligdom en een uiterlijk web – en een openbaar leven heeft de neiging meer van dat laatste te eisen dan de kluizenaarskant verkiest.

Incarnatiekruis

Omdat het Incarnatiekruis hier niet is gespecificeerd, is het profielthema zelf de duidelijkste lens. De 2/4-kruisfamilie draagt vaak het thema ‘het natuurtalent dat op het juiste moment door de juiste persoon gezien moet worden.’ In het geval van Coleridge-Taylor is dat patroon zichtbaar: een kind wiens gaven al vroeg werden opgemerkt, een jongeman wiens werk in kamers terechtkwam waar hij nog niet was binnengedrongen, en een volwassene wiens invloed groeide door de mensen die hij kende in plaats van door de referenties die hij verzamelde.

Samen gelezen beschrijft het diagram een rustig gedreven, emotioneel rijke componist wiens werk tot leven kwam in de tussenruimte – noch het enige genie op een zolderkamer, noch de gepolijste figuur uit de samenleving, maar iemand wiens innerlijke vuur de wereld ontmoette via de mensen die hem hoorden en reageerden.