Van de zeven innerlijke autoriteiten in het menselijk ontwerp is de zelfgeprojecteerde autoriteit een van de meest onbegrepen. Het behoort bijna volledig tot Projectors, en het is een
Zelfgeprojecteerde autoriteit: spreek uw beslissing duidelijk uit
Van de zeven innerlijke autoriteiten in het menselijk ontwerp is de zelfgeprojecteerde autoriteit een van de meest onbegrepen. Het hoort bijna geheel bij Projectors, en het vraagt iets ongewoons van de persoon die het heeft: je hebt geen vast innerlijk kompas dat in je borst zoemt of aan je onderbuik trekt. Je kompas is je stem.
Als je over zelfgeprojecteerde autoriteit beschikt, heb je geen motorcentrum dat via een stabiel, op het lichaam gebaseerd weten met de keel is verbonden. Uw G Center is open of ongedefinieerd, wat betekent dat uw identiteitsgevoel niet intern verankerd is zoals dat van een Generator of Manifestor. In plaats daarvan wordt identiteit geprojecteerd; het moet worden uitgesproken, gehoord en herkend voordat het werkelijkheid voor je wordt. Dit is geen fout. Het is het ontwerp.
De mechanica van projectie
Het woord geprojecteerd doet hier echt werk. Je identiteit, je ‘ik ben’, zit niet in je verzegeld als een brief in een envelop. Het is een straal die naar buiten gaat, richting de keel, richting expressie, richting het gezien worden. Wanneer je een gedefinieerd kanaal hebt dat je G Center met je keel verbindt – de meest gebruikelijke configuratie voor zelfgeprojecteerde autoriteit – bestaat je waarheid voornamelijk uit iets dat je zegt.
Dit betekent dat de beslissingshandeling voor u geen privé-intern proces is. Het is een verbale. De juiste beslissing voor jou is de beslissing die goed klinkt als je hem hardop uitspreekt: tegen een vriend, tegen een coach, tegen de muur, tegen een opname op je telefoon. De beslissing is pas compleet als deze door jouw stem is geprojecteerd en teruggekaatst.
Dit is ook de reden waarom van projectoren met deze bevoegdheid vaak wordt gezegd dat ze eerst uitnodigingen nodig hebben voordat ze grote verplichtingen aangaan. De uitnodiging is de container die uw projectie een plek geeft om te landen. Zonder de juiste context kan uw stem ook nergens terecht en kunnen uw beslissingen hol of ongegrond aanvoelen.
De stem als spiegel
De meest praktische metafoor voor zelfgeprojecteerde autoriteit is de stem als spiegel. Wanneer u een besluit hardop uitspreekt, hoort u het zoals anderen het zullen horen. Terwijl je het zegt, kun je voelen of het waar klinkt. Een zin als: "Ik verlaat deze baan", uitgesproken met kracht en duidelijkheid, heeft een andere kwaliteit dan: "Ik denk dat ik er uiteindelijk over zou kunnen nadenken om deze baan op te zeggen." Eén zin is een beslissing. De andere is een haag.
Het lichaam heeft geen ingebouwd "uh-huh" voor jou. Jouw stem wel. Let op wat er gebeurt als je een mogelijke beslissing uitspreekt:
- Verzacht je de woorden, word je stiller of begin je zenuwachtig te lachen?
- Spreek je sneller, luider of met meer overtuiging?
- Moet je steeds uitleggen en rechtvaardigen, of staat de simpele stelling op zichzelf?
Het eerste patroon is een zacht nee. De tweede is een zacht ja. Geen van beide is een garantie, maar het zijn signalen waar je op geen enkele andere manier toegang toe hebt.
Hoe het verschilt van mentale autoriteit
Zelfgeprojecteerde autoriteit wordt soms verward met mentale autoriteit, die wordt aangetroffen bij mensen met een gedefinieerde Ajna. Op het eerste gezicht lijken ze op elkaar, omdat het bij beide om denken en praten gaat. Het verschil is cruciaal.
Mentale autoriteit gaat over het doordenken van een beslissing met de geest van iemand anders. De Ajna is een processor en heeft een klankbord nodig om hardop mee te denken, maar de autoriteit is het denken zelf.
Zelfgeprojecteerde autoriteit gaat over tot bestaan spreken. De beslissing is pas echt als de woorden je mond verlaten. Je bent niet aan het verwerken – je projecteert identiteit. De waarheid zit in de gesproken daad, niet in de voorafgaande analyse.
Dit is ook de reden waarom een projector met zelfgeprojecteerde autoriteit buitengewoon kwetsbaar is om uit een juist besluit te worden weggepraat. Op het moment dat u een duidelijk 'ja' heeft gezegd en een andere persoon zich terugtrekt, is uw open G Center klaar om hun identiteit te ontvangen alsof deze de uwe is. Je kunt hun zekerheid verwarren met de jouwe.
Praktische manieren om deze autoriteit goed te gebruiken
1. Kies uw getuigen zorgvuldig. Niet iedereen is een goede spiegel. Sommige mensen zullen hun eigen angsten, vooroordelen of agenda’s naar jou terugspiegelen. Spreek beslissingen alleen tegen mensen die ruimte kunnen behouden zonder zichzelf in te voegen.
2. Spreek de beslissing in de eenvoudigste vorm uit. Schrap de kwalificaties. "Ik verhuis in juni naar Lissabon." Let op wat je lichaam doet. Kijk of je meteen 'maar' of 'tenzij' wilt toevoegen. Een zuivere projectie voelt geaard. Een afgedekte voelt aan als lawaai.
3. Geef het de tijd om tot rust te komen. Een gesproken beslissing hoeft niet op hetzelfde moment te worden uitgevoerd. Soms moet je de beslissing één keer zeggen, er een nachtje over slapen en de volgende dag opnieuw zeggen. Als het nog steeds goed klinkt, is dat waarschijnlijk ook zo.
4. Weersta het nemen van stille beslissingen. Als je merkt dat je iets hebt besloten zonder het hardop uit te spreken, heb je nog geen besluit genomen. Het interne gevoel van ‘ik weet het’ zonder de vocale bevestiging is vaak het open G Center dat het weten nabootst. Spreek het uit om het waar te maken.
5. Respecteer de uitnodigingsregel. Omdat identiteit wordt geprojecteerd, heeft deze een plek nodig om te landen. Belangrijke beslissingen die in de verkeerde context worden genomen – voor het verkeerde publiek, zonder uitnodiging – zullen zelden als de juiste aanvoelen, hoe duidelijk u ook spreekt.
Het geschenk in het ontwerp
Zelfgeprojecteerde autoriteit is geen mindere autoriteit. Het is gewoon een andere. Waar anderen in stilte kunnen zitten en weten, moet jij spreken en herkennen. Jouw waarheid komt niet als een gevoel in het lichaam aan. Het komt als een zin in de lucht, wachtend tot jij het hoort.
De praktijk is eenvoudig en levenslang: blijf spreken, blijf luisteren naar wat u zegt en vertrouw op de stem die uniek is voor u.