Human Design leert dat het lichaam een mechanisch wezen is, en geen spiritueel wezen. Deconditioneren is niet een kwestie van iemand nieuw worden – het is de langzame, eerlijke p
Drie verschillende fasen van de deconditioneringsreis
Human Design leert dat het lichaam een mechanisch wezen is, en geen spiritueel wezen. Deconditioneren is niet een kwestie van iemand nieuw worden – het is het langzame, eerlijke proces van terugkeren naar het besturingssysteem waarmee je lichaam is gebouwd vanaf het moment dat de neutrino je incubatiecellen raakte. En het lichaam houdt de tijd bij. Elke zeven jaar wordt de celstructuur van het lichaam volledig vernieuwd. Dit is geen metafoor. Het is het ritme onder het hele deconditioneringstraject.
De meeste mensen beginnen pas met dit werk als de eerste Saturnuscyclus voltooid is – rond het einde van de jaren twintig, wanneer de persoonlijkheids-, geest- en emotionele patronen klaar zijn met hun eerste inprenting. Wat volgt is een ongeveer 27 jaar durende deconditioneringsboog, een tweede Saturnuscyclus, opgedeeld in drie verschillende fasen. Elke fase heeft een andere smaak, een andere taak en een ander soort lijden.
Fase één: het ontrafelen
Het ontrafelen begint op het moment dat de open centra niet langer een bron van schaamte of streven zijn. Tot nu toe hebben de meeste mensen onbewust geprobeerd te sluiten wat altijd open was. Ze hebben strategie geleend van een vriend, identiteit van een partner, wilskracht van een ouder, gemoedsrust van een leraar. Ze hebben een persoonlijkheid opgebouwd uit het versterkte, vervormde geluid van hun conditionering.
De eerste fase is wanneer de versterking zichtbaar wordt. De Ajna begint te beseffen dat hij de gedachten niet denkt – hij denkt er alleen maar aan. De Solar Plexus merkt dat zijn emotionele golven geen teken van de waarheid zijn, maar slechts chemie die wacht om gevoeld te worden. Het G Center begint zich af te vragen of identiteit iets is dat ontdekt moet worden in plaats van uitgevoerd.
Mechanisch gezien begint het lichaam de drukte van de open centra te verlagen. Minder praten, minder bewijzen, minder reageren. Het Persoonlijkheidskristal roteert ongeveer 88 graden tussen de geboorte en de eerste terugkeer van Saturnus, en wanneer die verschuiving voltooid is, ben je niet langer afgestemd op de rol waarvoor je bent opgevoed. Hier zit verdriet in. Het ontrafelen voelt vaak als een stille dood. Veel mensen ervaren het verlies van vriendschappen, carrières of lang gekoesterde overtuigingen. Niets ervan is een vergissing. De oude structuur wordt gecomposteerd, zodat de nieuwe ergens kan landen.
Deze fase wordt gekenmerkt door één vraag, herhaald in honderd vormen: Wie ben ik als ik niet ben wie mij is verteld te zijn?
Fase twee: de zuivering
De zuivering is het lange midden. Het begint, in de meeste grafieken, ergens halverwege de jaren dertig en loopt tot eind jaren veertig, waarbij het lichaam door zijn tweede en derde cellulaire cyclus van zeven jaar wordt geleid. Dit is het moeilijkste terrein van de hele reis omdat het lichaam niet langer bereid is de oude afdruk te dragen. Ziekte, burn-out, pijnlijke relaties en stille wanhoop zijn geen tekenen dat er iets mis is gegaan – het zijn tekenen dat iets eindelijk op de juiste manier wordt gecomposteerd.
Mechanisch gezien is dit de fase waarin de centra individueel worden gezuiverd. Elk open centrum heeft zijn beurt om gevoeld, uitgeput en vrijgelaten te worden. Een open G Center kan jaren van identiteitsonderzoek met zich meebrengen. Een open hart kan jaren van mislukte beloften en gebroken testamenten met zich meebrengen. Een open wortel kan jaren van bijnierdrang met zich meebrengen die uiteindelijk plaats maakt voor een langzamer, meer gegrond ritme. Het lichaam doet dit niet allemaal tegelijk. Het beweegt zich centrum voor centrum door het systeem, zoals koorts door een lichaam beweegt – orgaan voor orgaan.
Het centrum van deze fase, rond de terugkeer van Chiron, is de diepste snee. Het is een moment waarop de wond van het ongeconditioneerd zijn zelf – van het nooit helemaal passen bij de wereld waarin je bent geboren – volledig in beeld komt. Mensen omschrijven het vaak als een donkere nacht die niet één nacht duurt, maar een seizoen, soms een jaar. De Strategie voelt niet langer als een hulpmiddel, maar begint als een reddingslijn te voelen. Autoriteit – emotioneel, sacraal, milt – wordt de enige uitweg.
De vraag van de zuiveringsfase is stiller dan de eerste: Kan ik hierbij blijven, of zal ik een andere vorm aannemen om eraan te ontsnappen?
Fase drie: De kristallisatie
De kristallisatie begint wanneer de tweede terugkeer van Saturnus nadert, meestal halverwege de jaren vijftig. Het Persoonlijkheidskristal heeft nu de volledige tweede cyclus doorlopen en het lichaam vecht niet langer tegen zijn eigen blauwdruk. Wat overblijft is wat waar is. De omstandigheden waaronder Strategie en Autoriteit opereren zijn duizend keer op de proef gesteld. Het zijn niet langer concepten om te onthouden. Ze zijn de manier waarop het lichaam beweegt.
De kristallisatie is geen triomfantelijke aankomst. Het lijkt meer op het moment waarop een oplossing, urenlang geroerd, eindelijk helder wordt. Er is geen aankondiging. De conditionering is er nog steeds – en dat zal altijd zo blijven, omdat open centra open zijn – maar het draait niet langer om de show. Bezoekers arriveren bij de poorten van de open centra, worden opgewacht en vrijgelaten. De strategie wordt automatisch. De autoriteit wordt betrouwbaar. De niet-zelf-thema’s – bitterheid, frustratie, teleurstelling, schuldgevoel – verliezen hun aantrekkingskracht.
Het lichaam is nu de leraar. De geest, de persoonlijkheid, de emotionele golf – het zijn passagiers, geen chauffeurs. De derde Saturnuscyclus is wat daarna komt, maar de reis gaat niet langer over het terugkeren naar een waar zelf. Jij bent het ware zelf. Het deconditioneren is voorbij. Wat overblijft is eenvoudigweg het leven, dat correct geleefd wordt.
De kwestie van de kristallisatie is helemaal geen vraag meer. Het is een stille, mechanische ja.