Ongedefinieerd G-centrum en emotionele wonden bij kinderen

Ongedefinieerd G-centrum en emotionele wonden bij kinderen

Er is een bepaald soort eenzaamheid die in de borst leeft, net onder het borstbeen. Het fluistert: Ik weet niet wie ik ben. Niet op een dramatische manier, maar in het stille achtergrondgezoem van iemand die zijn hele leven aanwijzingen heeft geleend van de kaarten van anderen. Als uw G Center niet gedefinieerd is in uw Human Design-diagram, kent u dit gefluister heel goed. Het is de stem van een open centrum, gevormd in de kindertijd door het emotionele weer van de mensen die je hebben opgevoed.

Het G-centrum: Diamant van identiteit en liefde

In de bodygraph bevindt het G-centrum zich in het midden van de kruisvormige structuur, opgehangen tussen de keel en het sacraal. Het is de diamant die bekend staat als het Centrum van Identiteit, Richting en Liefde. Wanneer het door een kanaal wordt gedefinieerd, heeft een persoon een vast zelfgevoel, een innerlijk kompas dat niet wankelt, afhankelijk van gezelschap of omstandigheden. Ze weten wie ze zijn. Ze weten waar ze heen gaan. Hun liefde vloeit voort uit een consistent innerlijk reservoir.

Wanneer het G Center niet gedefinieerd is, is deze stabiliteit afwezig. Het G Center is een open venster. Het genereert niet zijn eigen gevoel van identiteit, richting of liefde. In plaats daarvan versterkt, bemonstert en absorbeert het de energie van de mensen in zijn omgeving. Dit is geen ontwerpfout. Het is het mechanische feit van hoe een open centrum werkt. Het G Center is gebouwd om een ​​wijze waarnemer te zijn van hoe identiteit en liefde in anderen werken. Maar in de kindertijd, voordat er enig raamwerk is om dit te begrijpen, wordt het open G-centrum eenvoudigweg een spons voor de emotionele identiteit van het huishouden.

De kameleon uit de kindertijd

Een kind met een ongedefinieerd G Center weet nog niet dat het een versterker is. Ze weten alleen dat de volwassenen om hen heen iets lijken te hebben wat zij niet hebben. Een moeder die zeker is van haar waarden, een vader die zijn richting kent, een leraar die een helder zelfgevoel uitstraalt – het kind voelt dit als magnetisch. Zonder een vast G-centrum om de eigen identiteit te verankeren, reikt het kind naar buiten om een ​​vorm te vinden om te dragen.

Dit is het mechanisme van de emotionele wond. Het kind leert al vroeg dat liefde en veiligheid voortkomen uit het zijn wat de verzorger nodig heeft. Als de ouder angstig is, wordt het kind de kalme. Als de ouder ambitieus is, wordt het kind de presteerder. Als de ouder kritisch is, wordt het kind de pleaser. Donald Winnicott, de psychoanalyticus, beschreef dit als de ontwikkeling van een vals zelf dat zich organiseert rond de behoeften van de omgeving, zodat het ware zelf verborgen en beschermd kan blijven. Het ongedefinieerde G Center is een natuurlijk thuis voor dit valse zelf. Het past zich zo vloeiend aan de liefdestaal van de verzorger aan dat de aanpassing zelf onzichtbaar wordt.

In de loop van de tijd bouwt het kind een verfijnde interne architectuur op van vormen om te dragen. De goede leerling van de leraar. Vertrouweling van de moeder. De spiegel van de vriend. Elke vorm is een manier om gezien te worden, om geliefd te worden, om tijdelijk de open ruimte te vullen waar identiteit solide moet aanvoelen.

De wonden die blijven hangen

Op volwassen leeftijd verdwijnen deze vroege aanpassingen niet zomaar. Ze verkalken tot patronen. Mensen met een ongedefinieerd G-centrum kampen vaak met chronische besluiteloosheid, niet omdat ze geen intelligentie hebben, maar omdat elke richting die ze overwegen wordt beïnvloed door de magnetische aantrekkingskracht van het verlangen van iemand anders. Ze voelen zich misschien een bedrieger in intieme relaties, omdat ze het gevoel hebben dat de persoonlijkheid die ze laten zien een vorm is die ze hebben geleend, en niet een zelf dat ze hebben opgebouwd. Ze kunnen door carrières, vriendengroepen of spirituele praktijken heen fietsen, waarbij ze elke keer een nieuwe identiteit proeven en vervolgens de holle echo voelen wanneer de versterking verdwijnt.

Er is vaak een diepe honger om erbij te horen, gepaard met een diep vermoeden dat erbij horen het verlaten van het zelf vereist. Dit is de emotionele wond die centraal staat: de overtuiging dat je, om bemind te worden, eerst in de vorm van iemand anders moet verdwijnen. Het kan zich manifesteren als het behagen van mensen, als de chronische ‘goede’ vriend die geen grenzen kent, als de romantische partner die zichzelf volledig verliest in de baan van de ander, of als de persoon die de simpele vraag Wat wil je? niet kan beantwoorden, omdat hij of zij een leven lang de vraag heeft beantwoord: Wat wil je dat ik wil?

Het schaduwwerkpad: het terugwinnen van het open centrum

Schaduwwerk met een ongedefinieerd G Center gaat niet over het afdwingen van een vaste identiteit. Het gaat erom verstandig te leren leven binnen de openheid. Het open centrum is geen leegte die moet worden opgevuld. Het is een ruimte die bewust bewoond moet worden.

De eerste praktijk is de praktijk van de getuige. Wanneer je de aantrekkingskracht voelt om de vorm van iemand anders te worden, pauzeer dan. Let op het gevoel in de borstkas, de lichte uitzetting of samentrekking terwijl je hun energie proeft. Vraag: Is dit van mij, of van hen? Dit is geen mentale oefening. Het is een gevoelde herkenning. Het ongedefinieerde G-centrum is een plaats van diepe gevoeligheid, en die gevoeligheid is ook het instrument van zijn eigen bevrijding.

De tweede praktijk is de architectuur van uw omgeving. Een open G Center neemt de identiteit over van degene die ernaast slaapt, degene die dezelfde ontbijttafel deelt, degene die lange tijd in dezelfde kamer verblijft. Door de jaren heen zijn de geleende vormen niet meer van de eigen te onderscheiden. Alleen slapen, werken in ruimtes die echt van jou zijn, en tijd doorbrengen in eenzaamheid zijn geen luxe voor het ongedefinieerde G Center. Zo leert het open raam rusten.

De derde praktijk is het langzaam terugwinnen van voorkeur. Geen grootse ontdekkingen voor het leven, maar kleine voorkeuren. De smaak van thee waar je echt van geniet. De kleur waar je naar reikt als niemand kijkt. De muziek die je lichaam beweegt als niemand je vraagt ​​om zijn of haar humeur te spiegelen. Deze kleine keuzes zijn de zaden van een zelf dat niet geleend is.

Het geschenk verborgen in de open ruimte

Er wordt vaak gesproken over het ongedefinieerde G Center