Waarom genezers met open G-centra de pijn van anderen absorberen
Als je een genezer, therapeut, lichaamswerker, energiebeoefenaar bent, of gewoon de persoon die iedereen belt als hij in een crisis verkeert, en je merkt dat je het verdriet, de angst en het trauma van anderen in je eigen lichaam meedraagt lang nadat de sessie is afgelopen, dan is jouw open G Center vrijwel zeker de kern ervan.
Het G-centrum, ook wel het 'zelf' genoemd, bevindt zich in het midden van de BodyGraph. Het is de zetel van identiteit, liefde, richting en levensdoel. Wanneer het is gedefinieerd, weet iemand op een diepgaande manier wie hij is, waar hij heen gaat en hoe liefde voelt. Het is een vast punt. Ze stralen een innerlijk kompas uit dat niet wankelt.
Als het G Center open is, ontbreekt dat vaste punt. De persoon heeft geen vaststaand zelfgevoel. Ze ontdekken wie ze zijn door de spiegel van andere mensen, plaatsen en situaties. Ze voelen magnetisch aan, soms ongedefinieerd, soms in vele richtingen tegelijk getrokken. Ze kunnen intens liefhebben, maar ze verwarren geliefd zijn vaak met compleet zijn. Ze zijn soms een leven lang op zoek naar richting.
Voor een genezer is dit zowel de gave als de valkuil.
De Open G als ontvanger
Het G Center is, indien gedefinieerd, ontworpen om een stabiele identiteitsgenerator te zijn. Wanneer het open is, wordt het een zeer gevoelige ontvanger. Het bemonstert de identiteit, stemmingen en verhalen van iedereen in zijn vakgebied. In een ruimte vol mensen staat een open G niet los van de ruimte. Het maakt deel uit van de kamer. Het neemt in.
Dit is de reden waarom zoveel mensen met open G Centers beschrijven dat ze zich 'anders' voelen bij elke nieuwe persoon die ze ontmoeten, of waarom hen wordt verteld dat ze 'gemakkelijk om mee te praten' zijn. Mensen voelen zich door hen gezien, omdat de open G letterlijk de energie van de ander terugkaatst. De genezer hoeft het niet eens te proberen. Het spiegelen gebeurt automatisch.
Voor een gevoelige helper is dit een superkracht in sessie. Een cliënt gaat zitten en binnen enkele ogenblikken voelt de genezer wat de cliënt voelt. Pijn, verdriet, schaamte, verwarring, het open G Center ontvangt het en reflecteert het terug, vaak met griezelige nauwkeurigheid. De cliënt zegt: "Je begrijpt mij." De genezer zegt: "Ik voel je." Beide ervaringen voelen waar.
Waar absorptie begint
Het probleem is dat de grens tussen spiegelen en absorberen ongelooflijk dun is, en voor de meeste open G-genezers wordt de grens voortdurend overschreden.
Omdat de open G geen vaste identiteit heeft om aan vast te houden, zoekt het zenuwstelsel buiten zichzelf naar bevestiging van wie het is. De pijn van anderen wordt een deuropening. "Als ik hun pijn kan voelen en vasthouden, weet ik dat ik nodig ben, ik weet dat ik besta, ik weet dat ik er toe doe." Dit is geen fout. Het is een diepmenselijke strategie. Maar het is ook hoe een open G-genezer om drie uur 's nachts wakker wordt met hoofdpijn van een cliënt, het verdriet van een vreemde meeneemt vanuit de supermarkt, of lichamelijke symptomen ontwikkelt die passen bij de mensen aan wie hij zorgt.
Onbewust gelooft de genezer dat het op zich nemen van de pijn de genezing is. In werkelijkheid is het aanvaarden van de pijn de conditionering. Het is het open G-centrum dat versterkt wat het ontvangt, omdat het nog niet heeft geleerd een eigen centrum te behouden.
De verborgen kosten
De kosten van onbewuste absorptie manifesteren zich als eerste in het lichaam van de genezer. Chronische vermoeidheid, ontstekingen, keelproblemen, benauwdheid op de borst, uitputting van het immuunsysteem. Dit zijn veel voorkomende patronen bij open G-genezers die hebben gegeven zonder hun eigen energetische basis. Na verloop van tijd kan de genezer zich boos, uitgeput of stilletjes wanhopig gaan voelen, zelfs in het werk waar hij ooit van hield. Ze kunnen sessies gaan vrezen en zich vervolgens schuldig voelen omdat ze er bang voor zijn.
De diepere prijs is identiteit. Een genezer met een open G die de pijn van anderen absorbeert, verliest geleidelijk aan uit het oog welke gevoelens van hem zijn. Het kan zijn dat ze in meditatie zitten en een golf van verdriet voelen die van hun laatste cliënt blijkt te zijn. Ze kunnen bepaalde plaatsen of mensen vermijden omdat de emotionele lading te sterk is, en zich niet realiseren dat ze hun eigen versterking vermijden en niet het werkelijke gevaar. Ze kunnen zelfs hun hele eigenwaarde gaan bepalen aan de hand van hoeveel ze kunnen vasthouden.
Het geschenk als je wakker bent
Dit is het deel dat de meeste mensen missen. Het open G Center is geen probleem dat moet worden opgelost. Het is een portaal waar je bewust doorheen moet lopen.
Wanneer een genezer met een open G leert een heldere spiegel te zijn in plaats van een spons, wordt zijn gave buitengewoon. Ze absorberen niet. Ze hoeven de pijn niet te dragen om hun liefde of hun waarde te bewijzen. Ze weerspiegelen simpelweg wat waar is, en de ander ziet zichzelf voor de eerste keer. Dit is de werkelijke kunst van het genezen. De genezer geneest niet. De spiegel geneest. De genezer geneest door rein te zijn.
Deze verschuiving begint met één simpele oefening: op elk moment van intensiteit vragen: 'Is dit van mij?' Bij de G Center weet het lichaam het vaak meteen. Het heiligbeen antwoordt met ja of nee. De zonnevlecht wordt strakker of zachter. De strategie en het gezag van het ontwerp, wat ze ook zijn, worden de leidraad voor wat toebehoort aan de genezer en wat toebehoort aan de persoon tegenover hem.
Het vereist ook het opbouwen van een echte relatie met jezelf. Het spirituele curriculum van de open G is zelfliefde en zelfsturing. Niet het soort dat de wereld omzeilt, maar het soort dat de wereld niet langer nodig heeft om de genezer te vertellen wie ze zijn. Een dagelijkse praktijk van stilte, van terugkeren naar het lichaam, van dingen doen die de identiteit ter wille van de identiteit voeden, is niet optioneel. Het is structureel. Het geeft de open G iets stabiels om van te reflecteren.
Een ander soort genezing
Wanneer een genezer met een open G Center stopt met absorberen en begint te getuigen, verandert het werk. De genezer rust. Het lichaam van de genezer wordt zachter. Cliënten voelen zich nog steeds gezien, vaak dieper dan voorheen, omdat wat wordt weerspiegeld niet langer besmet is door de behoefte van de genezer om te redden.
Pijn komt nog steeds. De open G is nog steeds open. Maar het is geen wond meer. Het is een deuropening. De genezer staat in het middelpunt van zijn eigen ontwerp, helder, gegrond, van binnenuit aangestuurd en laat de pijn door als licht door glas.
Dat is het medicijn dat de open G altijd moest dragen. Niet het gewicht van de wereld, maar de helderheid om er ruimte voor te maken.