Ludzki projekt Ennio Morricone: generator manifestacji 3/5

Ennio Morricone skomponował ponad 500 ścieżek dźwiękowych do filmów na przestrzeni prawie siedmiu dekad, raz po raz na nowo wymyślając brzmienie kina. W kategoriach Projektu Ludzkiego jego wykres zaczyna się od archetypu Manifestującego Generatora – hybrydy zrównoważonej siły życiowej Generatora i zdolności Manifestora do szybkiego poruszania się i informowania innych po drodze. Ta kombinacja uderzająco dobrze pasuje do Morricone: człowieka, który potrafił wykonać ogromną ilość pracy (wytrzymałość Generatora), a jednocześnie inicjował śmiałe, czasami drażniące wybory dźwiękowe (przewaga przypominająca Manifestor).

Rodzaj energii: generator manifestujący

Generatory Manifestujące zostały zaprojektowane tak, aby być mistrzami o wielu pasjach, a nie specjalistami. Ich aura przyciąga wiele rzeczy, a ich ciało rozwija się, gdy jest zajęte, zaangażowane i wykonuje czynności fizyczne. Morricone jest tego ucieleśnieniem: przeszedł od aranżowania piosenek popowych do absolutnej muzyki orkiestrowej, od utworów awangardowych po muzykę filmową i stworzył ogromny dorobek. „MG” Podpis obejmuje kilka wątków na raz, a Morricone przez większość swojego życia słynął z żonglowania zamówieniami na filmy, stanowiskami dydaktycznymi i muzyką koncertową. Jest to projekt stworzony z myślą o obsłudze – a nawet wymaganiu – tego rodzaju różnorodności.

Strategia: reagowanie

Strategia MG polega na czekaniu, aż życie odpowie, zamiast gonić i inicjować od zera. Nie oznacza to bierności; oznacza rozpoznanie „aha” ciała sygnalizować, że coś jest w porządku. W przypadku Morricone jego kariera kształtowała się poprzez reagowanie na filmy, reżyserów i scenariusze, które pojawiały się przed nim. Legendarną współpracę z Sergio Leone, długą współpracę z reżyserem Giuseppe Tornatore (Cinema Paradiso) i jego nagrodzoną Oscarem pod koniec kariery pracę nad Nienawistną ósemką – wszystko to można odczytać jako kompozytora, którego sakralna mądrość rozświetlała się, gdy projekt naprawdę pasował.

Władza: Sakralna

Władza sakralna to inteligencja ciała — reakcja jelit, ciche „tak” ośrodka motorycznego lub „nie”. Dla generatora manifestującego ten autorytet jest silnikiem całego wykresu. W kategoriach muzycznych autorytet sakralny często wyraża się poprzez instynkt, rytm i raczej odczuwalne niż intelektualne poczucie tego, co działa. Muzyka Morricone jest słynąca z fizycznej natury: brzęk gitary elektrycznej, werbel trzaskający z bicza, wokal bez słów i instrumenty dęte blaszane uderzające jak uderzenie. To nie są wybory, do których dana osoba kieruje się rozumem; wydają się decyzjami podjętymi przez ciało. Jego proces twórczy — szkicowanie z melodiami, które wydają się „nadchodzić”; do niego, a następnie rygorystyczny montaż – odzwierciedla twórczość o charakterze sakralnym.

Profil 3/5: Męczennik / Heretyk

3/5 to jeden z najbardziej dramatycznych profili. Trzecia linia to Męczennik lub Eksperymentator, osoba, która uczy się poprzez próby, błędy i nieuniknione kolizje życiowe; piąta linia to Heretyk, którego rzucana aura przyciąga do siebie problemy i oczekiwania innych ludzi. To połączenie często skutkuje osobą, która pracuje we względnej prywatności, popełnia błędy, odkrywa rozwiązania, a następnie pojawia się jako stały punkt, na którym polegają inni.

To niezwykle pasuje do Morricone. Jego 3-liniowa energia przejawia się w trwających całe życie eksperymentach – niekonwencjonalne instrumenty, preparowane dźwięki, tekstury jazzowe i rockowe wplecione w klasyczną partyturę. Jego pięciowierszowe przedstawienia wcielają się w rolę, jaką odgrywał dla pokoleń filmowców: zaufanego naprawiacza, heretyckiego reżysera rozwiązującego problemy, o którym wiedzieli, że znajdą sposób. Był także słynącym z prywatnego życia kompozytorem pracującym w rzymskim studiu, co jest klasyczną 5-liniową preferencją dotyczącą pracy w pojedynkę, dopóki dzieło nie będzie gotowe, aby wyjść naprzeciw światu.

Krzyż Wcielenia

Krzyż Wcielenia nie jest tutaj określony, więc jakiekolwiek głębsze stwierdzenie celu byłoby domysłem. Krzyż udoskonala motywy wykresu w konkretny motyw życia; bez niego powyższy typ, strategia, autorytet i profil stanowią najbardziej wiarygodne wskazówki dotyczące tego, jak projekt Morricone wyraziłby się w dziełach, które znamy publicznie.