Podążanie za autorytetem emocjonalnym dziecka podczas załamań

Podążanie za autorytetem emocjonalnym dziecka podczas załamań

Prawie w życiu każdego rodzica przychodzi taki moment, kiedy dziecko, które dziesięć minut temu czuło się dobrze, nagle ląduje na podłodze i zaczyna krzyczeć lub płakać z siłą, która wydaje się nie pojawiać się znikąd. Większość porad dla rodziców traktuje to jako problem behawioralny, który należy rozwiązać. Human Design traktuje to jako coś innego: falę przepływającą przez emocjonalny autorytet Twojego dziecka, prosząc jedynie, aby można było na nim jeździć, a nie poprawiać.

Długość fali autorytetu emocjonalnego

Dziecko posiadające autorytet emocjonalny – zidentyfikowane na wykresie, gdy ośrodek splotu słonecznego jest zdefiniowany poprzez kanał tworzący falę emocjonalną – nie doświadcza emocji jako stałej. Doświadczają ich jako ruchu. Jest wspinaczka na szczyt. Sam szczyt. Zejście do doliny. Dolina. A potem, jeśli w trakcie nie zostanie wymuszona żadna decyzja, powraca chwila jasności.

To nie jest nastrój. Jest to proces mechaniczny. Dziecko nie chce się denerwować. Znajdują się wewnątrz fali, która ma swój własny czas trwania, a jasność nadejdzie dopiero, gdy fala się zakończy. Najważniejszą rzeczą, jaką może zrobić dorosły podczas załamania, jest uświadomienie sobie tego: fali w połowie ruchu nie da się uzasadnić, przemówić ani nauczyć.

Wynikają z tego dwie rzeczy. Po pierwsze, nigdy nie proś dziecka, które ma autorytet emocjonalny, aby podjęło decyzję w środku fali. Nie to, czego chcą na lunch, nie to, czy przepraszać, nie to, czego potrzebują. Poczekaj na jasność. Po drugie, nie próbuj „naprawiać” tego uczucia. Uczucia na fali nie proszą się o naprawienie. Proszą o bycie świadkiem.

Przed 7. rokiem życia: porowate lata

Aż do około siódmego roku życia, kiedy Słońce Osobowości powróci w pełni, dziecko nie jest w pełni sobą, jak zwykle myślimy. Ich aura jest otwarta. Przyjmują i wzmacniają otaczające je pole emocjonalne – nierozwiązane fale rodziców, stres w domu, niewypowiedziane napięcie między dorosłymi.

Dlatego też regulacje rodziców mają większe znaczenie niż jakakolwiek technika rodzicielska. Dziecko posiadające autorytet emocjonalny, żyjące w domu, w którym dorośli nieustannie przeżywają własną burzę emocjonalną, będzie odzwierciedlać tę burzę. Załamanie nie zawsze wynika z tego, co się właśnie wydarzyło. Często chodzi o wszystko, co dziecko absorbowało.

Uczciwa praca polega na tym, aby rodzic płynął na własnych falach. Dzieci nie uczą się na podstawie tego, co im mówimy. Uczą się na polu, które prowadzimy.

Cztery typy krachu

Sposób, w jaki utrzymujesz przestrzeń podczas załamania, zależy od typu, ponieważ każdy typ inaczej przetwarza intensywność emocjonalną.

Generatory i Manifestujące Generatory są tutaj, aby odpowiedzieć na życie, a ich frustracja – motyw frustracji niebędący sobą – jest często tym, co wyzwala falę. Podczas krachu wyjdź im z głowy. Opuść głos. Nuć lub wydawać niskie, wolne tony. Reagują na ugruntowaną, sakralną obecność, a nie na słowa. Usiądź blisko nich. Nie zadawaj pytań. Poczekaj na sakralne „aha” lub „aha”, kiedy wrócą do siebie.

Manifestanci mają zamkniętą, odpychającą aurę i inicjują gniew jako mechanizm oczyszczający. Ich załamania często wynikają z bycia kontrolowanym, mówienia, co mają robić lub przerywania inicjacji. Błędem jest dopasowywanie ich energii lub próba wygrania. Fizycznie zejdź im z drogi. Obniż temperaturę w pomieszczeniu. Pozwól fali przejść. Często wychodzą z załamania z informacją o tym, czego tak naprawdę potrzebują.

Projektory są pod ogromnym wpływem energii innych osób. Ich załamania często wynikają z błędnego rozpoznania, oczekiwania, że ​​będą działać lub pozostawienia ich zbyt długo w środowiskach, które je wyczerpują. Potrzebują skupienia, uwagi jeden na jeden. Ręka na plecach. Kontakt wzrokowy. Wyszeptane uznanie: Widzę cię. Jestem tutaj. Projektor w stanie załamania to projektor, którego nie widziano zbyt długo.

Odbłyśniki są księżycowe i stale pobierają próbki z otoczenia. Stopienie reflektora często sygnalizuje, że coś w środowisku jest dla nich nie tak. Nie trzeba ich angażować podczas fali. Potrzebują ciszy, przestrzeni i tego, żeby nikt nie wskakiwał energicznie w ich pole. Zapewnij im spokojny kącik. Czekać. Przejrzystość reflektora może zająć trochę czasu — czasami dłużej niż pojedyncza fala.

Co robić w połowie fali

Obniż głos. Zwolnij swoje ciało. Dopasuj swój oddech do rytmu, który chcesz wprowadzić do pokoju, nawet jeśli Twoje dziecko jeszcze tak nie oddycha. Twój układ nerwowy jest kotwicą. Nie pytaj co się stało. Nie próbuj uczyć. Nie groź konsekwencjami. Wszystko to wymaga umysłu zdolnego do przetwarzania, a umysł znajdujący się w środku fali nie jest tym umysłem.

Skuteczna jest obecność bez zaangażowania. Siedząc trzy metry dalej. Ręka oferowana, a nie wymuszona. Cisza.

Po fali: powrót do przejrzystości

Kiedy fala minie, będziesz wiedział. Ramiona opadają. Oddech się zmienia. Dziecko znów staje się dostępne. To jedyne okno na rozmowę i nawet wtedy staraj się, aby było jasno. Jak to było dla ciebie? Czego teraz potrzebujesz?

Nie pouczaj. Nie gromadź się na lekcji. Sama fala była lekcją. Twoje dziecko nauczyło się dzięki temu czegoś o sobie. Twoim zadaniem było utrzymanie pola, podczas gdy oni to robili.

Wychowane w ten sposób dzieci obdarzone autorytetem emocjonalnym uczą się, że ich wewnętrzna pogoda jest godna zaufania. Nie dorastają w strachu przed własnymi uczuciami. Dorastają ze świadomością, że przeminie fala, nadejdzie jasność i że nie są zdani na łaskę każdego szczytu i doliny, która przez nie przepływa.

To jeden z najbardziej wartościowych prezentów, jakie może zaoferować rodzic.