Brama 19, linia 2: Magnetyczny pustelnik

Przewodnik

Druga linia jest naturalna — linia projektora, linia pustelnika i linia demokraty. Wniesiona do Bramy 19 (Brama Pragnienia/Podejścia) linia 2 staje się Podejściem Pacjenta: magnetyczną cechą pożądania, które czeka na wywołanie, a nie gonienie. Jego pozycja harmoniczna na szóstym poziomie nadaje mu obiektywną jakość świadka — jest to linia, która widzi każde podejście, każdy apetyt, każde „chcenie”; w pomieszczeniu z doskonałą neutralnością, a jednocześnie ucieleśnieniem czegoś własnego.

Motyw w bramie

Brama 19 to głos Splotu Słonecznego, pierwotne „chcę”. Linia 1 eksperymenty z podejściem; Linia 2 wie, czego chce, ale jest skonstruowana tak, aby czekać. Jest to linia osoby, której pragnienia są realne i ucieleśnione, a której strategia życiowa jest zasadniczo otwarta. Nie polują; przyciągają. Pragnienie jest czyste, skupione i cierpliwe. Kiedy zostaną przeznaczone dla nich odpowiednie zasoby, osoby lub możliwości, pojawi się uznanie i zostaną zaproszeni do podejścia.

Drugą linię w tej bramie nazywa się czasem Koneserem — człowiekiem, który smakuje świat, wie, co mu się podoba, a co odpycha, ale nigdy nie zmusza do spotkania. Ich stosunek do pożądania jest wyrafinowany, niemal estetyczny.

Prezent

Świadomym, zdrowym wyrazem Gate 19 Line 2 jest magnetyczna cierpliwość. Panuje aura spokojnej wystarczalności, która paradoksalnie przyciąga to, czego pragniemy. Ponieważ nie gonią, nie chwytają się, nie okazują potrzeby, znajdują je właściwe podejścia. Są urodzonymi koneserami – potrafią docenić to, co jest im oferowane, nie dając się zniewolić apetytowi. Dar demokracji oznacza, że ​​potrafią bez osądzania zachować przestrzeń dla pragnień innych ludzi; to przyjaciel, który bez mrugnięcia okiem słyszy Twoje pragnienia. Ta neutralność sama w sobie jest magnesem.

Dla projektora ten projekt ma szczególną delikatność. Ciało nie generuje głodu motorycznego – smakuje, selekcjonuje, czeka. A linia 2, w swojej harmonijnej pozycji świadka, spokojnie obserwuje swoje pragnienia. Może tu być samotność: pragnienie jest prawdziwe, zaproszenie rzadkie, moment nieprzejrzysty. Dojrzewanie polega na uczeniu się zaufania, że ​​sam apetyt nie jest problemem. Brak reakcji na pragnienia nie jest porażką; jest to warunek, pod którym widoczne staje się właściwe podejście. Kiedy nadejdzie, koneser nie waha się – od razu rozpoznaje jakość i mówi „tak”.