Brama 2 Linia 4: Sieć kierowana

Szósta harmonika — linia przyjaźni, możliwości i uzewnętrznionego kierunku

Czwarta linia to podstawa górnego trygramu i szósta harmoniczna heksagramu — poziom, na którym energia bramy nie jest już zatrzymywana w środku, ale rozprzestrzenia się na zewnątrz, staje się praktyczna i oferowana światu poprzez relacje. Jej myślą przewodnią jest Sieć: przyjaciel, sojusznik, pomost. Świadomość linii 4 jest oportunistyczna nie w sensie chwytania, ale w wyższym sensie uznania, że ​​następny krok rzadko przechodzi się samotnie. Porusza się po świecie, pozwalając na spotkanie okoliczności i ludzi oraz będąc gotowym na udział w wymianie.

Kiedy ta relacyjna, zorientowana na zewnątrz linia zostanie umieszczona wewnątrz Bramy 2 — Bramy Receptywnej, „Kierunku Wyższej Jaźni”; — rezultatem jest świadomość, która zna swój kierunek poprzez swoje połączenia. Brama 2 to heksagram Kún: otwarta ziemia, zasada poddawania się, bycia prowadzonym, rozpoznawania miłości jako najprawdziwszego kompasu. Wyrazem tego w Linii 4 jest Sieć Ukierunkowana: osoba, której wyższa wiedza nie jest samotna czy mistyczna, ale jest negocjowana w obszarze relacji międzyludzkich. Ich poczucie „dokąd mam się udać” wyłania się poprzez rozmowy, prezentacje, przypadkowe spotkania i ciche rozpoznanie, że konkretna osoba lub szansa wskazuje drogę.

Prezent

W swoim zdrowym, świadomym wyrazie Brama 2 Linia 4 jest mistrzem owocnego połączenia w służbie kierownictwa duszy. To właśnie te osoby potrafią stać w pokoju i wyczuć, która osoba niesie ze sobą właściwą nić, która przyjaźń jest pomostem do następnego rozdziału. Nawiązują kontakty bez planu, ufając, że Wyższe Ja organizuje właściwe spotkania. Ich darem jest jednoczenie ludzi w celu większym niż którykolwiek z nich, pozwalając, aby pole relacji samo w sobie było wyrocznią. Są kochani, ponieważ naprawdę interesują się innymi i dlatego, że sprawiają, że każdy, kogo dotkną, czuje się widziany, spotykany i cicho przyciągany we własnym kierunku.

Jednakże w swoim niższym wyrażeniu mechanizm Linii 4 może zostać nadmiernie utożsamiony z samą siecią – mierząc wartość na podstawie tego, kogo się zna, myląc ruch z ruchem lub myląc kierunek innych z własnym. Kiedy wewnętrzny kompas odbiorcy zostaje ominięty, dar tworzenia więzi zamienia się w zależność od zewnętrznych wskazówek, a „ukierunkowanie” zostaje „wykolejone”. Dojrzałość polega tutaj na uczeniu się, jak pozwolić sieci oświetlać to, co już jest znane w ciele, zamiast prosić ją o dostarczenie tego, czego jeszcze nie usłyszano.

W praktyce linia ta rozkwita, gdy pozwala sobie na powolne poruszanie się po świecie. Przerwy między spotkaniami, świadome wsłuchanie się w „tak” i „nie” ciała, chęć odrzucenia połączenia, które błyszczy, ale nie odżywia – oto małe dyscypliny, dzięki którym wyrocznia jest uczciwa. Przecież kierowanie to nie to samo, co kierowanie; wyższe ja Bramy 2 szepcze, nie napiera, a dobrze utrzymana sieć to po prostu akustyka, która sprawia, że ​​szept jest słyszalny.