Brama 55, wiersz 2: Naturalna wrażliwość na obfitość
Przewodnik The Line
Druga linia to linia Pustelnika, Naturalnego, Projektora i Demokraty. Niesie ze sobą rezonans odwrotu i powrotu: naturalny talent, który żyje spokojnie w jaskini i czeka, aż zostanie wezwany do służenia drugiemu. Jako harmoniczna szóstego poziomu heksagramu, Linia 2 zarządza receptywnym, projekcyjnym podłożem Bramy 55 — bramy Ducha/Obfitości, fali pełni w Splocie Słonecznym, która szuka wyżyn bytu i obawia się ich nieuniknionej utraty. Podczas gdy linia 1 z 55 to badawcze, czasami niespokojne podejście do obfitości, linia 2 to głębsza, cichsza wiedza. To pole, które trzyma obfitość, zamiast ją gonić.
Fundacja I Ching
Klasyczna druga linijka heksagramu 55 (丰, Fēng, Obfitość) brzmi: „Taką obfitość należy opłakiwać. Nie smuć się. Bądź jak słońce w południe.” To dokładny opis harmonicznej drugiej linii. Obfitość w szczytowym okresie już zaczyna spadać; mędrzec nie trzyma się południowego słońca ani nie przygnębia go świadomość, że ono zajdzie. Ten werset uczy otwartego świadczenia o pełni bez przywiązania. W kategoriach Projektu Ludzkiego jest to Pustelnik siedzący w jaskini własnego ducha, znający falę, a nie narzucający jej grzbiet.
Dar — świadomy i & Zdrowa ekspresja
Kiedy żyje się zgodnie z tą zasadą, jednostka staje się naturalnym naczyniem dla obfitego ducha. Nie produkują wzlotów; mają wbudowaną zdolność odbioru fali i umożliwienia jej przepływu. Ich dar polega na tym, że są przywoływani — czekają, aż zostaną rozpoznani, a gdy zostaną zaproszeni, wysyłają ducha na zewnątrz w sposób zarówno ugruntowany, jak i hojny. Są demokratą obfitości: tym, którego sama obecność w pomieszczeniu, raz wezwana, podnosi pole. Ich wycofanie się jest celowe, a nie unikowe. Jaskinia karmi ducha, a powrót karmi społeczność. Jest tu cicha, niezawodna pełnia, której inni instynktownie ufają.
Cień — nieekspresja
W jego cieniu linia 2 z 55 staje się fałszywym pustelnikiem. Odosobnienie zamienia się w ukrywanie, a wrodzony talent zanika w prywatną pobłażliwość. Nie-ja obawia się, że obfitości nie da się utrzymać – „słońce musi wkrótce zachodzić” – i dlatego nigdy nie nadchodzi w pełni. Fala spotyka się z podejrzeniami; szczyt jest opłakiwany, zanim zostanie osiągnięty. Co gorsza, następuje odwrócenie dynamiki projektora: zamiast czekać na wezwanie, osoba albo nigdy nie wychodzi z jaskini, albo pojawia się performatywnie, wysyłając ducha, którego tak naprawdę nie czuje. Rezultatem jest rozproszenie uwagi, klasyczny brak siebie, spotęgowany przez sekretne przekonanie drugiej linii, że prezent tak naprawdę nigdy nie był ich.