Manifestorowie nastolatkowie: wyznaczanie granic bez rozpoczynania dramatu

Manifestatorskie nastolatki: wyznaczanie granic bez wszczynania dramatów

Bycie nastolatkiem Manifestorem może przypominać życie w ciągłym, niskiej jakości konflikcie. Wiesz, czego chcesz. Masz pomysły, plany i impuls, aby po prostu robić wszystko po swojemu. Ale prawie wszystko, co dotyczy bycia nastolatkiem – szkoła, rodzice, zadania domowe, zasady, oczekiwania społeczne – jest stworzone z myślą o ludziach, którzy czekają, aż powiedzą im, co mają robić. To niedopasowanie jest prawdziwe i nie jest twoją winą.

Zrozumienie swojego Projektu pozwala na ustalenie granic, które faktycznie działają, bez przekształcania każdej rozmowy w walkę o władzę.

Co właściwie oznacza bycie manifestatorem

Około 9% populacji ma typ Manifestora. Jesteś tutaj, aby inicjować. Twoja energia porusza się w seriach, a nie w stałym, zrównoważonym rytmie, który podtrzymuje generatory. Jesteś stworzony do rozpoczynania rzeczy, inicjowania rzeczy, a następnie powrotu do własnej przestrzeni, aby odpocząć i zresetować się.

Twoja aura jest zamknięta i odpychająca. To kwestia mechaniczna, a nie wada osobowości. Twoje pole energetyczne w naturalny sposób utrzymuje ludzi z daleka i uniemożliwia bycie kontrolowanym. Na szkolnym korytarzu lub w rodzinnej kuchni ta odpychająca cecha często jest błędnie odczytywana jako postawa, wycofanie lub brak szacunku. To nie jest żadne. Tak jesteś zbudowany.

Rezultatem dla większości nastolatków Manifestorów jest życie przypominające tarcie. Nie jesteś stworzony do tego, by przez cały dzień mówić Ci, co masz robić. Nie jesteś stworzony do cierpliwego czekania na pozwolenie. Im większa presja jest na ciebie wywierana, tym bardziej twoja zamknięta aura odpycha.

Prawdziwe źródło dramatu

Oto część, której nikt ci nie mówi: dramat zwykle nie zaczyna się od twoich granic. Zaczyna się od tego, jak Twoje granice wpływają na innych ludzi.

Manifestory mają mechaniczną martwą strefę. Kiedy inicjujesz, robisz to szybko, wewnętrznie i często po cichu. Inni ludzie odczuwają wpływ tego, co robisz, nawet nie będąc uwzględnieni w tej decyzji. Odczuwają to jako zaskoczenie, czasem jako odrzucenie. Potem reagują i nagle jesteś w konflikcie, na który się nie pisałeś.

To nie jest porażka moralna. Jest to wzorzec projektowy. I ma wbudowane rozwiązanie.

Strategia, która zmienia wszystko

Twoja strategia polega na informowaniu. Nie po to, żeby pytać o pozwolenie. Nie do negocjacji. Tylko po to, aby ludzie, na których będzie miało wpływ to, co zamierzasz zrobić, wiedzieli, co się dzieje, zanim to zrobisz.

Informowanie wydaje się proste i takie właśnie jest. Ale dla nastolatka może to być dziwnie bezbronne, ponieważ nie jesteś przyzwyczajony do potrzeby niczyjego wsparcia. Tak naprawdę nie potrzebujesz ich zgody. Potrzebujesz ich tylko, żeby nie dać się oślepić.

Kilka prawdziwych przykładów:

• Zanim opuścisz salę lekcyjną, aby pracować nad własnym projektem, szybkie powiedzenie nauczycielowi: „Hej, idę do biblioteki, żeby nad czymś popracować, wracam za godzinę” do nauczyciela zmienia całą dynamikę.

• Zanim zamkniesz na noc drzwi do swojej sypialni, powiedzenie rodzicom: „Będę w swoim pokoju do rana, mam dużo do przemyślenia” eliminuje cykl „pukaj i melduj się”, który doprowadza was oboje do szału.

• Zanim opuścisz czat grupowy lub grupę znajomych, która dobiegła końca, powiedzenie na głos „Myślę, że już z tego wyrosłem” zatrzymuje spiralę plotek.

Żadne z tych stwierdzeń nie zawiera prośby o pozwolenie. Po prostu pozwalają ludziom dowiedzieć się, co już dzieje się w tobie. Na tym polega całe zadanie strategii.

Co mówi Ci Twoje ciało

Zwróć uwagę na złość i frustrację. W Twoim Projekcie są to cechy niecechowe, co oznacza, że ​​poruszasz się wbrew własnej mechanice. Kiedy czujesz ten gorący wybuch frustracji, zwykle oznacza to, że dzieje się jedna z trzech rzeczy:

1. Ktoś próbuje cię kontrolować.

2. Nie poinformowałeś i pojawia się opór.

3. Próbujesz żyć jak generator, czekając na reakcję, zamiast inicjować.

Podpisem Manifestora poruszającego się prawidłowo jest pokój. Nie szczęście. Nie spokojny. Głębokie, ugruntowane poczucie słuszności. Kiedy to poczujesz, jesteś na dobrej drodze. Kiedy poczujesz ten rozbłysk, zwolnij i zobacz, który z trzech jest w grze.

Wyznaczanie granic osobom w Twoim życiu

Z rodzicami: istnieje pokusa, aby mocno odepchnąć dziecko. Zamiast tego staraj się spokojnie informować o swoich decyzjach, nawet jeśli wiesz, że nie będą ich kochać. „Zdecydowałem się rzucić klub w tym semestrze. Chcę skupić się na pisaniu”. To jest pełne zdanie. Nie jesteś winien obrony.

Z nauczycielami: Większość nauczycieli szanuje nastolatka, który potrafi jasno mówić o swoich potrzebach. „Lepiej pracuję w cichych pomieszczeniach” lub „Więcej uczę się, robiąc, niż słuchając wykładów” to stwierdzenia faktu. Nie prosisz o specjalne traktowanie. Opisujesz, jak jesteś zbudowany.

Z przyjaciółmi: Twoja zamknięta aura w naturalny sposób będzie Cię przyciągać do przyjaźni i z niej wychodzić. To jest dla ciebie zdrowe. Nie zmuszaj się do pozostania w grupie, która dobiegła końca tylko dlatego, że opuszczenie jej jest niegrzeczne. Wystarczy krótka, szczera rozmowa.

Wielki obraz

Nie jesteś tutaj, aby być łatwym do zarządzania. Nie jesteś tutaj, aby czekać w kolejce, realizować program opracowany przez kogoś innego lub okazywać entuzjazm dla planów, które nie są Twoje. Jesteś tutaj, aby zacząć.

Dramat pojawia się dopiero wtedy, gdy inicjacja trafia do ludzi, którzy nie byli na nią przygotowani. Najpierw poinformuj. Przejdź drugi. Ta pojedyncza zmiana zmieni Twoje życie domowe, szkolne i to, jak się czujesz we własnym ciele.

Pokój jest znakiem, że żyjesz zgodnie ze swoim Projektem. Idź i znajdź to.