Strategia żalu z projektora: oczekiwanie na uznanie w czasie żałoby

Strategia projektora dotycząca żałoby: oczekiwanie na uznanie podczas żałoby

Smutek ma swój własny czas. W przypadku projektorów ten moment jest kształtowany przez strategię, do której zostałeś stworzony: oczekiwanie na zaproszenie. Kiedy nadchodzi strata, często odkrywasz, że twoja naturalna orientacja na uznanie staje się złożonym węzłem oczekiwania, obserwowania i bólu, aby zostać zauważonym w twoim smutku.

Wykres ciała projektora został zaprojektowany tak, aby przenikać i wnikać głęboko w innych ludzi i systemy. Twoja aura jest skupiona i absorbująca, a nie otwarta, otaczająca aura Generatora. Jesteś tutaj, aby zostać rozpoznanym za to, kim jesteś i aby kierować energią, która jest już w ruchu. Kiedy więc pojawia się smutek, spotyka on system, który jest już zorientowany na pytanie: Czy ktoś mnie widzi?

Czekająca rana

Strategia projektora jest prosta w teorii, bolesna w praktyce: poczekaj na zaproszenie. Poczekaj, aż zostaniesz zaproszony do pracy, związku, miejsca przy stole. W świecie, który działa w oparciu o synchronizację Generatora i Manifestora, może to sprawiać wrażenie ciągłego przebywania na krawędzi przynależności.

W żałobie staje się to czekającą raną. Może się okazać, że czekasz na zaproszenie do rozmowy o stracie. Czekam na zaproszenie do płaczu. Oczekiwanie na zaproszenie do rytuałów żałoby, do których inni zdają się wchodzić swobodnie. Podczas gdy twój znajomy z Generatora może zagłębić się w sprzątanie szafy lub Manifestor może ogłosić plan uczczenia zmarłych, możesz siedzieć z impulsem, aby się poruszyć i sprawdzić siebie: Poczekaj. Czy zostałem zaproszony do tego procesu?

To nie jest dysfunkcja. W ten sposób jesteś podłączony. Twoja Strategia istnieje, aby chronić Twoją energię i doprowadzić Cię do właściwych relacji z ludźmi i okolicznościami, które Cię rozpoznają. W żałobie honorowanie Strategii oznacza pozwolenie na to, aby ludzie, którzy widzą Twoją stratę, odnaleźli Cię, zamiast szukać uznania u tych, którzy tego nie widzą.

Skoncentrowana, pochłaniająca aura

W przeciwieństwie do otwartej, otaczającej aury Generatora, aura Projektora jest skupiona. Kieruje swoją energię w stronę konkretnych ludzi i systemów. Jest to część tego, jak prowadzisz i część tego, jak widzisz.

W żałobie staje się to ciężarem i darem. Ponieważ twoja aura jest skupiona, masz tendencję do kierowania swojej uwagi w stronę osoby smucącej się, osoby cierpiącej, członka rodziny, który jest w rozsypce. Możesz wchłonąć ich smutek, przestudiować ich proces i odkryć, że odzwierciedlasz ich stratę, zanim w pełni zmetabolizujesz swój własny. Projektanci często zgłaszają, że odczuwają smutek innych osób intensywniej niż swój własny, szczególnie gdy znajdują się blisko centrum emocjonalnej burzy.

W tym miejscu może wkraść się motyw goryczy. Gorycz jest sygnałem braku jaźni, wysyłanym przez Projektor, emocjonalnym wzorcem pogodowym, który mówi ci, że nie jesteś rozpoznawany. W żałobie gorycz brzmi: Nikt nie widzi, jakie to dla mnie trudne. Nikt mnie nie zaprosił do rozmowy na temat tego, co zrobić z jej rzeczami. Nikt nie pytał, czego potrzebuję.

Gorycz jest informacją. Wskazuje ci powrót do twojej strategii.

Autorytet i tempo żałoby

Dla Projektorów emocjonalnych – tych z określonym splotem słonecznym – fala uczuć jest Władzą. Twój żal przychodzi falami, a prawda o Twojej stracie wyjaśnia się dopiero z czasem. Jesteś stworzony do przeczekania cykli emocjonalnych przed podjęciem decyzji, a żałoba to długa decyzja dotycząca tego, jak znieść tę nieobecność. Jeśli to jest twój projekt, instrukcja jest taka, aby uhonorować falę. Nie wymuszaj przejrzystości. Nie angażuj się w opowieść o stracie, zanim przejdzie fala.

W przypadku Projektorów nieemocjonalnych Władza jest bardziej natychmiastowa. Władze śledzionowe, ego, autorytatywne lub mentalne poruszają się we własnym tempie. Projektor śledziony często instynktownie wie, przy kim można się bezpiecznie smucić, i może wycofać się z pomieszczeń, w których nie jest możliwe rozpoznanie. Być może trzeba będzie zapytać osobę z projekcją ego, czego potrzebuje, aby to powiedzieć. Osoby samoprojektujące często muszą o tym porozmawiać, aby odkryć prawdę o swoim smutku. Projektor Władzy Umysłowej nawiguje w żałobie poprzez środowisko informacyjne, przyjmując to, co słyszą i czytają, i czekając, aż z czasem pojawi się jasność.

Błędem, który większość Projektorów popełnia w żałobie, jest przekroczenie swojej Władzy, aby nadążać za harmonogramem żałoby innych.

Żałoba jako uznanie

Oto zmiana, która może zmienić cały sezon: żałoba nie jest czymś, co robisz samotnie. To coś, do czego jesteś zaproszony.

Praca pogrążonego w żałobie Projektora nie polega na biernym czekaniu, ale na umieszczeniu się tam, gdzie mogą dotrzeć odpowiednie zaproszenia. Powiedz ludziom, którzy Cię kochają, jak mają Cię w tym kochać. Poproś o konkretny rodzaj widzenia, którego potrzebujesz. Jeśli jesteś autorytetem emocjonalnym, daj sobie pozwolenie na to, aby jeszcze nie wiedzieć, czego potrzebujesz i powrócić do tego pytania, gdy fala się poruszy.

Kiedy nadejdzie zaproszenie, przyjmij je. Kiedy właściwa osoba poprosi Cię o rozmowę o osobie, którą straciłeś, powiedz „tak”. Kiedy ktoś zauważy, że nie tylko wspierasz rodzinę – że jesteś także osobą pogrążoną w żałobie – niech to będzie dla ciebie sygnałem do złagodzenia.

A kiedy zaproszenie nie nadchodzi, gorycz jest dzwonkiem, który każe ci szukać gdzie indziej. Istnieje społeczność, doradca, przyjaciel, czytelnik, który może zająć z tobą przestrzeń. Znajdź pokoje, w których rozpoznano Twoją stratę, i przestań opłakiwać pokoje, w których Cię nie widać.

Droga projektora

Projektory nie są po to, żeby zamartwiać się tak, jak robią to generatory. Nie jesteś stworzony do przebijania się. Jesteś stworzony, aby być zapraszanym, rozpoznawać, prowadzić i być prowadzonym we właściwych relacjach – w tym w relacji, którą masz z własną żałobą.

Zaproszenie, na które czekasz, może nie pochodzić od rodziny. To może pochodzić z wnętrza. Może pochodzić od nieznajomego, który również przegrał. Może nadejść w cichym momencie, kiedy w końcu pozwoliłeś sobie być tym, który pogrąża się w żałobie, a nie tylko tym, który widzi innych poprzez ich smutek.

Twoja strategia nie pozostawia Cię ze stratą. Prowadzi cię przez cały moment, gdy przestajesz próbować go wyprzedzić.