Wychowywanie manifestanta emocjonalnego: narodziny pięciu strategii

Wychowywanie manifestanta emocjonalnego: narodziny pięciu strategii

Twoje dziecko-manifestator emocji jest małą siłą natury. Nie przyszli tutaj, aby podążać za tłumem, odpowiadać na twoje podpowiedzi lub cierpliwie czekać na instrukcje. Przybyli, aby inicjować, wywierać wpływ i głęboko odczuwać. Dobre wychowywanie ich oznacza zrozumienie dwóch rzeczy na raz: mechaniki typów i wewnętrznego autorytetu. Od pierwszego płaczu po wiek przedszkolny te dzieci potrzebują innego rodzaju rodzicielstwa – opartego na szacunku, informacji i przestrzeni.

Narodziny jednego: uhonorowanie inicjatora

Aura Manifestatora jest zamknięta i odpychająca, nawet u noworodków. To kwestia mechaniczna, a nie osobista. Twoje dziecko może nie być przenoszone, sztywnieć, gdy jest trzymane zbyt długo lub po prostu preferować własną przestrzeń. Są tutaj, aby inicjować kontakt, a nie zarządzać nimi jak dzieckiem z generatora, które reaguje na stymulację. Podążaj za ich przykładem. Kiedy sięgną po Ciebie, inicjują połączenie. Kiedy się odwracają, zamykają cykl.

Sen u niemowlęcia Manifestora jest rzadko przewidywalny. Nie są zaprojektowane tak, aby wpasowywały się w stały rytm dziecka Generatora. Inicjują własne cykle, które mogą być wyczerpujące dla gospodarstw domowych zbudowanych wokół treningu snu. Spodziewaj się wybuchów intensywnego zaangażowania, po których nastąpi głębokie wycofanie. Obydwa są zdrowym wyrazem swojego projektu.

Autorytet emocjonalny już działa. Twoje dziecko odczuwa fale – wzloty to niepokój lub intensywność, a dołki spokój lub cisza. Nie zawsze są to sygnały głodu lub dyskomfortu; są falą emocji, która przez nie przepływa. Twoim zadaniem nie jest naprawianie fali, ale płynąć z nią. Przytrzymaj spację. Oddychać. Są zaprojektowane tak, aby przetwarzać uczucia, zanim pomyślą, a proces ten wymaga czasu.

Od jednego do trzech: lata autonomii

W dzieciństwie projekt Manifestora staje się głośny. Mówią „nie” nie jako sprzeciw, ale jako prawdę. Nie są zbudowani do przyjmowania rozkazów. Są stworzeni do inicjowania, a to oznacza opieranie się kontroli. Kiedy spróbujesz zmusić malucha Manifestora, natkniesz się na ścianę. Kiedy dajesz im wybór – „czerwone czy niebieskie buty?” – wkraczają w ich moc. Oni cię nie ignorują. Robią dokładnie to, po co przyszli.

To jest wiek, w którym należy ćwiczyć informowanie, a nie wydawanie poleceń. Zamiast „Załóż płaszcz” spróbuj „Wkładam płaszcz. Wychodzimy na zewnątrz”. Mają na celu informowanie, a nie kierowanie. Kiedy ich zaskoczysz, stawiają opór. Kiedy włączysz ich w przepływ informacji, często współpracują – na swoich warunkach i w swoim czasie. Ich uległość wynika z poczucia szacunku, a nie z bycia obezwładnionym.

Ich aura wpływu jest już silna. Mogą wejść do pokoju i bezwiednie przesunąć całą energię. Mogą wpaść w złość, ponieważ czują napięcie w pomieszczeniu i nie wiedzą, jak sobie z nim poradzić. To nie jest złe zachowanie. Jest Manifestorem bez filtra, pochłaniającym, a następnie uwalniającym energię wokół siebie. Nazwij to, co widzisz: „Wszedłeś i wszyscy ucichli. Masz duży wpływ”. To buduje samoświadomość bez wstydu.

Reszta nie podlega negocjacjom. Małe dziecko Manifestor nie jest przeznaczone do spędzania czasu „włączonego” przez cały dzień. Inicjują seriami, po czym muszą się wycofać. Jeśli pominiesz przestoje, zobaczysz awarię – załamanie, agresję lub zamknięcie. Wbuduj ciszę w dzień. Pozwól im rozpocząć współpracę, gdy będą gotowi do ponownego zaangażowania.

Trzy do pięciu: lata wpływu

W wieku przedszkolnym Twój Manifest Emocjonalny jest bardziej werbalny, bardziej niezależny i bardziej świadomy tego, co tworzy. Zamiast przyłączać się do gry, zainicjują grę. Zamiast angażować się w zajęcia grupowe, mogą wciągnąć do swojej gry inne dzieci. To jest ich projekt. Są tutaj, aby prowadzić, nawet w czwartej lidze.

Grupy mogą być trudne. Zamknięta aura oznacza, że ​​długotrwały czas towarzyski może być wyczerpujący. Uważaj na oznaki przeciążenia – dziecko, które inicjuje grę, a godzinę później traci przytomność. Nie są aspołeczni; ładują. Buduj w czasie solo. Daj im znać, że mogą się odsunąć, pobawić samotnie i zachować spokój. Powrócą do grupy, gdy ich aura będzie gotowa.

Wtedy też fala emocjonalna staje się narzędziem, którego można się nauczyć. Są na tyle dorosłe, że zaczynają zauważać następujący wzór: „Wcześniej byłeś zdenerwowany, a teraz czujesz się inaczej. To twoja fala”. Pomóż im nazwać uczucia, bez pośpiechu. Kiedy są w połowie fali, nie proś ich o podjęcie decyzji. Poczekaj na klarowność, która nadejdzie w haju lub po przejściu fali. To nie jest pobłażliwość. To szanowanie ich autorytetu i uczenie ich, jak z niego korzystać.

Informowanie staje się jeszcze ważniejsze w miarę rozwoju świata. Zmiany – opuszczenie parku, przerwanie zabawy, pójście do szkoły – działają najlepiej, gdy nie są niespodzianką. Daj im pięciominutowe ostrzeżenie, a następnie dwuminutowe ostrzeżenie. Niech zainicjują zamknięcie cyklu. Są znacznie bardziej skłonne do współpracy, jeśli nie wpadają w pułapkę planu rodzica.

Strategia: poruszaj się razem z nimi

Wychowywanie manifestantów emocji od urodzenia do piątego roku życia nie polega na ułatwianiu radzenia sobie z nimi. Chodzi o uznanie, że ich opór jest ich planem, emocje są ich autorytetem, a inicjacje są ich darem. Kiedy informujesz zamiast wydawać rozkazy, kiedy czekasz na jasność zamiast narzucać decyzje, kiedy dajesz im przestrzeń, aby do ciebie przyszli, nie tracisz autorytetu. Budujesz zaufanie z dzieckiem, które nigdy nie było przeznaczone do kontrolowania, a jedynie do szanowania.

Będą miały na ciebie wpływ. To jest to, co robią. Pozwól im.