Kość krzyżowa jest największym ośrodkiem motorycznym na wykresie ciała. Znajduje się nisko w brzuchu, tuż poniżej pępka i jest motorem siły życiowej przez około siedemdziesiąt lat
Rodzicielstwo z autorytetem sakralnym: słuchanie instynktu dziecka
Centrum, które wie
Kość krzyżowa jest największym ośrodkiem motorycznym na wykresie ciała. Znajduje się nisko w brzuchu, tuż poniżej pępka i jest motorem siły życiowej dla około siedemdziesięciu procent wszystkich ludzi. Dzieci urodzone z określonym centrum sakralnym są tutaj, aby pracować, tworzyć, budować i reagować na to, co stawia przed nimi życie. Ich autorytetem nie jest umysł. To nie jest emocja. To nie jest śledziona. To jest jelito. Małe „aha” lub „uhn-uhn”, które wydobywa się z brzucha, zanim w ogóle uformują się słowa.
Kiedy z tego miejsca nauczysz się rodzicielstwa, zmienia się codzienne życie z sakralnym dzieckiem. Przestajesz pytać tylko „co powinniśmy zrobić?” i zacznij uczyć się ich zadawać. Przestajesz się nadmiernie tłumaczyć. Przestajesz przekonywać. Zaczynasz ufać dźwiękowi, przyciąganiu, nagłej otwartej energii lub cichemu wycofaniu.
Rozpoznanie Dziecka Sakralnego
Dzieci sakralne są zwykle łatwe do wykrycia, jeśli wiesz, czego szukać. To oni mówią „tak” całym ciałem. Pochylają się. Ich oczy świecą. Wskakują do rzeczy fizycznie, często zanim skończysz zdanie. Kiedy coś jest nie tak, nie tylko ci o tym mówią. Opierają się mięśniami, postawą i odmową ruchu. Mówią „nie chcę” z zaciśniętymi szczękami i odwróconymi ramionami.
To nie jest sprzeciw. To jest autorytet.
Sakralne dziecko, które jest zmuszane do przekroczenia swojego „uhn-uhn”, wcześnie uczy się, że jego przeczucie jest błędne. To głęboka strata. Część sakralna jest ośrodkiem siły życiowej i jest najbardziej niezawodnym przewodnikiem, jakiego kiedykolwiek będą mieli. Za każdym razem, gdy to przezwyciężamy, uczymy je, aby to przezwyciężało.
Tak, nie i energia pomiędzy
Autorytet sakralny ma charakter binarny, ale w rzeczywistości jest stopniowany. Zdecydowanie tak – to jest to, co Cię rozświetla, co możesz robić godzinami, co sprawia, że brzuch jest ciepły i otwarty. Jest jasne, że nie – to cię wyczerpuje, napina klatkę piersiową, powoduje, że ciało staje się ciężkie. Pośrodku znajduje się najważniejsza przestrzeń ze wszystkich: neutralna.
Neutralność to miejsce, w którym dziecko sakralne jeszcze nie odpowiedziało. Nie mówią nie ze strachu ani tak ze względu na przestrzeganie zasad. Po prostu jeszcze nie wiedzą. To jest moment na czekanie. Nie na zawsze, ale wystarczająco długo. Oferuj to samo w inny sposób. Pozwól, aby aktywność towarzyszyła im. Dziecko sakralne często potrzebuje kilku sekund wewnętrznego słuchania, zanim ciało podejmie decyzję.
Codzienne rytmy, które szanują brzuch
Praktyczne rodzicielstwo nie polega tutaj na ścisłych harmonogramach. Chodzi o uhonorowanie energii.
- Posiłki — Pozwól im pomóc w wyborze. Ich jelita wiedzą, czego potrzebuje dzisiaj ich organizm. Oferuj różnorodność i ufaj apetytowi.
- Graj — Zwróć uwagę, kiedy nurkują, a kiedy wędrują. Nurkowanie jest twierdzące. Wędrówka jest często poszukiwaniem następnej odpowiedzi.
- Pora snu — Świetlica może przezwyciężyć zmęczenie. Uważaj na spadek, a nie na zegar.
- Zajęcia — Jedno lub dwa zaangażowane zainteresowania za każdym razem przyćmią napięty harmonogram. Niech porzucą to, co ich nie oświeca.
- Konflikt — Sakralność nie jest strategiczna. Nie będą spiskować. Kiedy się kłócą, jest to realne. Słuchaj uważnie w takich chwilach.
Władza rodzica ma znaczenie
Jeśli sam jesteś Generatorem lub Generatorem Manifestującym, jesteś także istotą sakralną. Rodzicielstwo w oparciu o własne przeczucia jest Twoim prawem z urodzenia. Poczekaj na to, co Cię oświeci w Twoim dziecku. Odpowiadaj na nie tak, jak reagowałbyś na życie – pełnym szumem własnej energii. Kiedy jesteś oświetlony, oni to czują. Kiedy się do tego zmuszasz, oni też to czują.
Jeśli jesteś innego typu, twój autorytet jest inny. Być może jesteś tu, aby inicjować, czekać na cykl księżycowy, podążać za emocjami, słuchać śledziony. Twoim zadaniem nie jest dawanie im swojej władzy. Ma to na celu ich ochronę. Umysł będzie chciał wyjaśnić, przekonać, zaplanować. Sakralność tego nie potrzebuje. Potrzebuje przestrzeni.
Co się stanie, gdy zrobisz to dobrze
Dzieci, które dorastają w zaufaniu swoim wnętrznościom, stają się dorosłymi, którzy potrafią się utrzymać. Nie wypalają się w pogoni za niewłaściwymi rzeczami. Nie gubią się w opiniach innych ludzi. Wiedzą, jak czekać na właściwą reakcję i jak się w nią rzucić, gdy nadejdzie. To nie tylko szczęśliwsze życie. To życie, które działa.
Sakralne dziecko żyjące pod ich władzą to jedna z najradośniejszych rzeczy, jakich kiedykolwiek będziesz świadkiem. Działają. Tworzą. Kochają. Są obecne w ich ciele w taki sposób, że dorośli spędzają dziesięciolecia, próbując odzyskać siły. Twoim zadaniem nie jest kształtowanie tego. Twoim zadaniem jest utrzymanie ścieżki w czystości, aby mogła się poruszać.
Niech przemówi przeczucie. Następnie posłuchaj.