Monity do samodzielnego zapytania dotyczące otwartego centrum G: odnajdywanie prawdziwego kierunku

Pytania wewnętrzne dotyczące otwartego centrum G: odnajdywanie prawdziwego kierunku

G-Center znajduje się w sercu wykresu sylwetki jak diament. Jest siedliskiem tożsamości, kierunku i miłości. Kiedy jest to zdefiniowane, osoba ma stałe, niezachwiane poczucie siebie. Wiedzą, często bez zastanowienia, kim są i dokąd zmierzają. Kiedy G-Center jest otwarte, sytuacja wygląda zupełnie inaczej.

Otwarte G nie jest złamane. Jest to specyficzny projekt z określoną mechaniką. Jesteś tutaj, aby być naczyniem tożsamości, a nie jej źródłem. Tożsamość przechodzi przez ciebie. Próbujesz. Odzwierciedlasz to. Staniesz się mądry w tej kwestii. Ale żadna z tożsamości, które przymierzasz, nie należy do ciebie w takim stopniu, w jakim należy do kogoś z określonym G.

Właśnie dlatego prowadzenie dziennika dla otwartego G nie polega na „odnalezieniu siebie”. Nigdy nie byłeś zagubiony. Po prostu patrzyłeś w złym kierunku.

Pętla warunkująca otwartego G

Najczęstszy schemat z otwartym G jest następujący: wchodzisz do pokoju, związku, fazy życia i zaczynasz odzwierciedlać. Przyciąga Cię sposób, w jaki ktoś się zachowuje, jak mówi, co ceni i dokąd zmierza. Nie zdając sobie z tego sprawy, pożyczasz ten kierunek. Nosisz to. Zaczynasz nazywać to swoim.

To jest warunkowanie otwartego G. To nie jest wada. To znak, że G robi swoje, odbiera. Kłopoty zaczynają się, gdy zapominasz, że go pożyczyłeś. Kiedy pożyczona tożsamość twardnieje w „ja”, decyzje ulegają zniekształceniu i pojawia się cierpienie: czy jestem na dobrej drodze, dlaczego mój kierunek ciągle się zmienia, dlaczego nie czuję się sobą?

Dziennikowanie łamie czar. Pisanie spowalnia pętlę na tyle, że możesz to zobaczyć.

Słowo o autorytecie

Zanim sięgniemy po pióro, jedna ważna uwaga. G-Center nie podejmuje decyzji. To nie jest ośrodek władzy. Niezależnie od tego, jak przekonująca wydaje się tożsamość, nie jest ona dla Ciebie niezawodnym narzędziem do podejmowania decyzji. Twoje decyzje mają wynikać z Twojej strategii i autorytetu, niezależnie od tego, czy jest to emocjonalny, sakralny, śledzionowy, ego, czy cokolwiek innego, co określa Twój projekt.

Skorzystaj z tych podpowiedzi, aby zapytać, a nie podjąć decyzję. Rolą pisania jest tu świadczyć, a nie kończyć. Niech ciało ma ostatnie słowo.

Monity o samozapytanie

1. O tożsamości dzisiaj

• Kim według mnie jestem teraz, w tej chwili?

• Gdybym pozbawił mnie pracy, związków i etykiet, co by mi pozostało?

• Którą z tych tożsamości wybrałem i która została mi przekazana?

• Czy zmieniłem sposób, w jaki postrzegam siebie w ciągu ostatniego tygodnia, ostatniego miesiąca? Co zmieniło się wokół mnie, kiedy to się stało?

2. W kierunku

• Kiedy ostatnio czułem się naprawdę zorientowany, nie zaniepokojony przyszłością, ale spokojny i jasny?

• Co działo się w tym czasie w moim życiu? Z kim byłem? Co robiłem?

• Czyim kierunkiem obecnie podążam i czy jest to mój, czy pożyczony?

• Gdybym nie miał publiczności, komu mógłbym cokolwiek udowodnić, dokąd poszedłbym jutro?

3. O warunkowaniu

• Czyj głos słyszę w mojej głowie, kiedy się opisuję?

• Jakie tożsamości nosiłem i odrzucałem przez lata? Jaki wzór widzę?

• Gdzie w moim ciele odczuwam potrzebę naśladowania, dopasowywania się, przynależności?

• Czy mogę zauważyć to przyciąganie już teraz, bez reagowania na nie?

4. O funkcji magnetycznej

• Co nieustannie do mnie przychodzi, nawet gdy próbuję to odepchnąć?

• Jakiego rodzaju ludzie, miejsca lub możliwości ciągle się pojawiają?

• Czy przeciwstawiam się temu, co mnie przyciąga, a jeśli tak, to dlaczego?

• Jakie to uczucie przestać szukać i zacząć otrzymywać?

5. O miłości i poczuciu własnej wartości

• Czy kocham warunkowo, na podstawie tego, kim myślę, że powinienem być?

• W którym miejscu mojego życia urzeczywistniam tożsamość, aby być kochanym?

• A co, jeśli już jestem kochany, ale nie mam ustalonej roli, tytułu ani kierunku?

• Czy mogę siedzieć, nie wiedząc, kim jestem, i nadal czuć się dobrze?

Codzienna praktyka, a nie cel

Otwarte G nie dochodzi do tożsamości w taki sposób, w jaki niesie ją zdefiniowane G. Tożsamość ma przenikać przez ciebie jak pogoda. Twoim zadaniem nie jest unieruchomienie czegoś, ale zauważenie, kiedy jest twoje, a kiedy kogoś innego.

Na początek prosty sposób: każdego wieczoru napisz jedno zdanie. „Dzisiaj zauważyłem, że jestem _____”. Tym słowem mogłoby być „ja”. To mogłaby być „moja matka”. Może to być „wersja mnie, która według mnie jest komuś potrzebna”. Nie ma złej odpowiedzi. Zauważanie jest praktyką.

Z biegiem czasu zaczniesz widzieć dziwną i piękną rzecz. Tożsamości przestają się trzymać. Możesz je nosić, cieszyć się nimi, uczyć się od nich i pozwolić im odejść. Pod nimi wszystkimi kryje się cicha, magnetyczna obecność, która nigdy nie została utracona. To ta część ciebie, która rozpoznaje tożsamość innych, ponieważ nie ma ustalonego celu w byciu czymkolwiek.

Ta obecność jest twoim kierunkiem. To nie pochodzi z twojego umysłu. Pochodzi z autorytetu ciała i z daru otwartego G: chęci bycia wciąż na nowo kształtowanym przez samo życie.

Niech podpowiedzi będą odbiciami lustrzanymi. Pozwól stronie pomieścić to, czego G nie może.