Studium przypadku władz firmy Splenic: Zaufanie przeczuciu podczas zatrudniania uratowało zespół
Pewnego razu menedżer zatrudnił niewłaściwą osobę z doskonałym CV, potem cichym szeptem zatrudnił właściwą osobę i obserwował, jak jedna z tych osób cicho ratuje jej zespół przed upadkiem.
To jest prawdziwa historia z projektora z władzą śledziony. Imiona zostały zmienione. Mechanicy nie.
Zatrudnienie, które powinno być oczywiste
Elena była 41-letnią projektantką i zarządzała sześcioosobowym zespołem ds. produktów w średniej wielkości firmie programistycznej. Jej wykres Human Design pokazywał otwarty środek G, określone gardło i niezdefiniowany splot słoneczny, ale jej linia autorytetu była jasna: śledziona. Zawsze wiedziała o różnych rzeczach, zanim miała powód, aby je poznać. Opisała to jako cichy, suchy szept w klatce piersiowej, który pojawiał się raz i znikał.
Przez lata nauczyła się to ignorować. Nie sprawiało wrażenia narzędzia do podejmowania decyzji. Miała wrażenie, że to komentarz z miejsca, którego nie potrafiła uzasadnić.
Potem przyszła runda rekrutacyjna.
Czym właściwie zajmuje się Splenic Authority
Śledziona jest najstarszym ośrodkiem świadomości w BodyGraph. W Human Design obsługuje jedyny nieemocjonalny system intuicyjny. Nie kieruje się uczuciami, nastrojem ani analizą. Jest to inteligencja przetrwania, sposób, w jaki ciało i umysł rejestrują w czasie rzeczywistym, co jest bezpieczne, a co nie.
W przypadku osoby z władzą śledzionową proces podejmowania decyzji jest celowo prosty:
- Poczekaj na spontaniczne uderzenie „tak” lub „nie”
- Uderzenie następuje natychmiast, a nie po namyśle
- Uderzenie jest zwykle ciche: ulga w ciele, lekkie złagodzenie lub odwrotnie, nagłe napięcie, dreszcz, „nie”, które nie potrzebuje powodu
- Próba rozumowania zwykle niszczy sygnał
Błąd popełniany przez większość autorytetów ze Splenic jest tym samym, który miała zamiar popełnić Elena: zakładając, że przeczucie jest zbyt małe, aby na nim działać.
Pokój przesłuchań
Stanowisko obejmowało stanowisko starszego projektanta produktu. Zespół radził sobie bez niego. Zgłosiło się dwóch finalistów.
Marcus był dopracowanym kandydatem. Wyszkolony w Stanford. Portfolio nieskazitelne. Na każde pytanie podczas rozmowy kwalifikacyjnej odpowiadał jak w podręczniku. Komisja rekrutacyjna, w tym dyrektor Eleny i partner HR, pokochała go. Już przygotowywali list ofertowy pomiędzy sesjami.
Elena siedziała naprzeciwko Marcusa przez czterdzieści minut i poczuła, jak jej ciało nieruchomieje. Nie zrelaksowany. Nadal. Ten rodzaj bezruchu, który sprawia wrażenie, jakby ktoś wyciągnął powietrze z pomieszczenia. Śledziona nie była zaniepokojona. Po prostu nie poruszał się w jego stronę. Żadne „tak” nie wylądowało w jej piersi. Żadnej miękkości, żadnej ekspansji.
Wspomniała o tym swojemu dyrektorowi, który delikatnie przypomniał jej, że zespół potrzebował starszego projektanta „na wczoraj” i że „wibracja nie jest strategią zatrudniania”.
Elena podpisała kontrakt z Marcusem. Zaproponowano mu tę pracę. Zaczął sześć tygodni później.
Pierwszy błąd
W ciągu trzech miesięcy zespół zaczął się rozpadać. Marcus był doskonały technicznie. Dostarczył pracę. Ale w recenzjach był lekceważący, nie tolerował pytań i po cichu podważał pozycję młodszego projektanta w zespole. Nie walczył otwarcie. Po prostu sprawiał, że w pokoju było zimniej za każdym razem, gdy do niego wchodził.
Dwóch najsilniejszych ludzi Eleny zaczęło aktualizować swoje życiorysy.
Z perspektywy czasu Elena rozpoznała, co jej Spleen robiła podczas tego wywiadu. Nie krzyczało. Nie dostarczyło jej dowodów. Po prostu nie kliknęło. A ona odrzuciła tę decyzję, ponieważ dane na papierze były głośniejsze niż szept w jej piersi.
Drugie zatrudnienie
Pięć miesięcy później zespół potrzebował innego projektanta. Finalistką została kandydatka o imieniu Priya. Jej życiorys był mniej imponujący. Pochodziła z mniejszej firmy, bez markowych klientów, z portfolio mocnym, ale nie rzucającym się w oczy.
Elena siedziała naprzeciwko Priyi przez trzydzieści minut i w ciągu pierwszych dziewięćdziesięciu sekund poczuła, jak jej klatka piersiowa mięknie. Małe, niemal fizyczne „ach”. Nie podekscytowanie. Nie logika. Po prostu czyste i suche. Tak. Poczucie bezpieczeństwa. Poczucie, że ta osoba nie zaszkodzi pomieszczeniu.
Próbowała sobie to wybić z głowy. Oczekiwania Priyi dotyczące wynagrodzenia były wyższe niż oczekiwania Marcusa. Jej prezentacje oparte na studiach przypadków były bardziej szorstkie. Jej referencje były solidne, ale nie olśniewające.
I tak ją zatrudniła. Komisja rekrutacyjna odsunęła się. Odpowiedziała po prostu: „Tak”.
Co stało się później
Pierwsze dziewięćdziesiąt dni Priyi nie było niczym niezwykłym w najlepszy możliwy sposób. Zadawała dobre pytania. Sprawiła, że młodszy projektant poczuł się wysłuchany. Nie była najstarszą projektantką na papierze, ale w ciągu sześciu miesięcy stała się tkanką łączną zespołu. Dwie osoby, które szukały pracy pod okiem Marcusa, osiedliły się. Zespół przyspieszył. Plan działania dotyczący produktu, który kreślił się od dwóch kwartałów, w końcu zaczął się realizować.
Elena nie podjęła żadnej dramatycznej decyzji. Po prostu przestała ignorować rzecz, która już wiedziała.
Dlaczego to działało mechanicznie
Dla Splenic Authority organ ten jest jedynym właściwym doradcą. Elena's Spleen odczytała Marcusa jako „niebezpiecznego dla dobra tej grupy”, a Priyę jako „bezpieczną dla dobra tej grupy”. Żadna z tych lektur nie dotyczyła umiejętności. Oba dotyczyły tego, czym stanie się zespół w obecności każdej osoby.
To jest prawdziwe zadanie Śledziony. To nie jest osoba oceniająca rozmowę kwalifikacyjną. To czytnik survivalowy. Śledzi komfort, zdrowie, odporność i długoterminowy dobrostan systemu, w którym znajduje się dana osoba. W kontekście zatrudniania jest to dokładnie to, co menedżer powinien czytać.
Kiedy Elena pokonała swoją Śledzionę z Marcusem, dostała to, przed czym ostrzegała ją Śledziona. Kiedy poszła za tym z Priyą, otrzymała to, co cicho obiecała jej Spleen.
Wzór dla każdego, kto ma władzę w śledzionie
Trzy rzeczy pomogły Elenie zaufać sygnałowi za drugim razem:
- Przestała czekać, aż przeczucie przyniesie dowody. Trafienia w śledzionę nie są poparte logiką. Poprzedzają logikę.
- Przestała traktować spokój Śledziony jako słabość. Głośny autorytet nie jest silniejszym autorytetem. Szept może uratować drużynę.
- Pozwoliła sobie mylić się co do CV i mieć rację co do osoby.
Szczególnie w przypadku projektorów jest to część strategii. Rolą Spleena w projektorze nie jest bycie najgłośniejszym głosem w pomieszczeniu. To znaczy być jedyną osobą, która wie.
Cichy Tak
Tempo działania zespołu wzrosło. Plan działania zaczął się układać. Dwie osoby, które szukały drzwi, zostały.
Sygnał był tam przez cały czas. Zawsze tak jest.