Çocuğunuz girdiği her odanın ruh halini özümsüyorsa, evin enerjisi değiştiğinde zorlanıyorsa ya da sizin stresinizi kendi stresiymiş gibi üstleniyor gibi görünüyorsa, siz hayırsınız.
Açık Merkezleri Dengelemek: Hassas Çocuklar için Güvenli Alanlar Nasıl Oluşturulur
Çocuğunuz girdiği her odanın ruh halini özümsüyorsa, evin enerjisi değiştiğinde zorlanıyorsa veya sizin stresinizi kendi stresi gibi üstleniyor gibi görünüyorsa, bunu hayal etmiyorsunuz demektir. İnsan Tasarımında bu artan hassasiyet sıklıkla Açık Merkezlere işaret eder; bu alanlar vücut grafiğinde çocuğunuzun etrafındaki dünyadan enerji almaya tamamen açık olduğu bölgelerdir.
Bunu anlamak çocuğunuzu etiketlemekle ilgili değildir. Bu, sonunda içgüdüsel olarak bildiğiniz şeyi anlamlı kılan bir çerçeveye sahip olmakla ilgilidir: Çocuğunuz "fazla hassas" veya "dramatik" değil. Hayatı, çoğu insanın asla geliştirmediği, tamamen açık bir kanal aracılığıyla deneyimliyorlar. Ve bu yeteneğin (ya da zorluğun) gelişebilmesi için belirli bir ortama ihtiyacı var.
Açık Merkezlerin Çocuğunuz İçin Gerçekte Anlamı
İnsan Tasarımında Merkezler enerji işlemcileridir. Bir Merkez tanımlandığında (grafikte renklendirilmişse), çocuğunuzun o belirli enerjiye tutarlı, güvenilir erişimi olur. Bir Merkez açık olduğunda, o içsel çapayı kaçırırlar ve bunun yerine çevrelerindeki herkesten o enerjiyi emerler.
Açık Merkez, filtresiz bir antene sahip olmak gibidir. Çocuğunuz hayal kırıklığını, heyecanını, üzüntüsünü veya sakinliğini sizden, kardeşlerinden, öğretmenlerinden ve hatta marketteki yabancılardan alır. Çoğu zaman kendi tepkilerinin nerede bittiğini ve başkasının tepkisinin nerede başladığını bilmeden hepsini hissederler.
Çocuklarda bu şu şekilde ortaya çıkar:
- Kendilerine yöneltilmese bile çatışma veya gerginlikten derinden etkilenmek
- Onların ruh hallerini sizinkinden ayırmada zorluk
- Kaotik ortamlarda veya kalabalıklarda bunalıma girin
- Başkalarından sürekli güvence veya onay istemek
- Hikâyelerdeki hayvanların, arkadaşların ya da karakterlerin duygularını aşırı derecede ele almak
Bu zayıflık değil. Çocuğunuzun açıklığı aslında derin bir duyarlılıktır; başkalarına derinlemesine uyum sağlama kapasitesidir. Sorun bu duyarlılığın bir sorun olup olmadığı değil. Ev ortamınızın onlara bunu yönetmeleri için yeterli istikrar sağlayıp sağlamadığıdır.
Çocuğunuz Neden Herşeyi Bu Kadar Yoğun Hissediyor?
Açık Merkezli çocuklar, yetişkinlerin zaman içinde öğrendiği (veya öğrenemediği) filtreleri henüz geliştirmemişlerdir. Sinir sistemleri hâlâ olgunlaşıyor ve "ben bunu hissediyorum" ile "başka biri bunu hissediyor" arasındaki farkı ayırt edecek yaşam deneyimine sahip değiller.
İşte sıklıkla olan şey: İşten eve stresli geliyorsunuz. Çocuğunuz hemen kaygılı veya sinirli hale gelir. Harekete geçtiklerini sanıyorsunuz ama aslında daha siz konuşmadan sizin enerjinize tepki veriyorlar. Ya da evde gergin bir sabahın ardından okula giderler ve günü dengesiz, yerleşemeyerek, neden bu kadar ağır hissettiklerini merak ederek geçirirler.
Bu yetişkinler için yorucudur. Çocuklar için bu durum kafa karıştırıcıdır. İçlerindeki havanın dış koşullara bağlı olarak neden bu kadar dramatik bir şekilde değiştiğini anlayacak dil veya çerçeveye sahip değiller.
Güvenli Alanlar Yaratmak: Pratik Stratejiler
Amacınız çocuğunuzun hassasiyetini ortadan kaldırmak değil. Yapamazsın. Amacınız, evinizde açık sistemin dayanabileceği sağlam bir şeye sahip olmasını sağlayacak kadar öngörülebilirlik ve güvenlik yaratmaktır.
1. Dinamiği açıkça adlandırın.
Çocuğunuza, yaşına uygun bir dille, başkalarının hissettiklerini hissetme konusunda özellikle iyi olduğunu söyleyin. Bu bir teşhis değil; yardımcı olan bir hikaye. "Bazen daha bir şey söylemeden üzgün olduğumu nasıl anlarsın biliyor musun? Bunun nedeni gerçekten anlayışlı olman. Duyguların her şeyi algılıyor. Bu bir hediye ama aynı zamanda bazen ağır da gelebilir."
2. Duygusal dayanaklar oluşturun.
Evdeki strese bakılmaksızın tutarlı rutinler ve ritüeller oluşturun. Sabah selamları, yatma zamanı dizileri, bir aile yemeği. Bunlar, her şeyin akıcı olduğunu hissettiğinizde çocuğunuzun güvenebileceği sabit noktalar haline gelir.
3. Kendi enerjinizi proaktif bir şekilde yönetin.
Bu zor olanıdır. Çocuğunuz açık anten ise onun en yakın yayıncısı sizsiniz. Zor konuşmalardan önce, zor günlerin ardından, geçişlerden önce kendinizi odaklamak için üç dakika ayırın. Sakinmiş gibi davranmanız gerektiğinden değil, düzenlemelerinizin gerçekten onları düzenlemeye yardımcı olduğu için.
4. Onlara dil ve araçlar verin.
Onlara şu soruyu sormayı öğretin: "Bu benim mi, yoksa başkasının mı?" Çocuğunuz üzgün hissettiğinde araştırma yapmasına yardımcı olun. "Sinirli görünüyorsun. Acaba bir şeyler mi fark ediyorsun? Bugün sana bir şey mi oldu, yoksa sana ait olmayan bir şeyi taşıyormuş gibi mi hissediyorsun?"
5. Fiziksel sığınak inşa edin.
Çocuğunuzun evde sürekli olarak sakin olan en az bir alana ihtiyacı vardır; düşük uyarımlı, öngörülebilir, onlarınki. Yumuşak aydınlatmalı bir köşe, kitaplar, gürültü önleyici kulaklıklar mevcuttur. Bu dünyadan saklanmakla ilgili değil; yeniden kalibre edilecek bir yere sahip olmakla ilgilidir.
Desteklemek, Düzeltmek Değil
En önemli değişiklik şudur: Çocuğunuzu daha az hassas hale getirmeye çalışmayı bırakın. Açıklıkları düzeltilmesi gereken bir kusur değildir. Onları olağanüstü ortaklar, arkadaşlar, şifacılar ve liderler yapacak olan da bu niteliktir; eğer onu bastırmak yerine yönetmeyi öğrenirlerse.
İşiniz onların deneyimlerine güvenmelerine, kendi enerjileriyle sınırlar koymalarına ve sonunda neyin kendilerine ait olup neyin olmadığını bilme bilgeliğini geliştirmelerine yardımcı olan istikrarlı bir varlık olmaktır.
Hassas çocuğunuz kırık değil. Çoğu insanın olmadığı bir frekansa ayarlanmışlar. Onlara ayakta durabilecekleri sağlam bir temel verin ve ne hale geldiklerini izleyin.