Sacral Center

საკრალური ცენტრი — ეს არის სიცოცხლის ენერგიის და სამუშაო ძალის წყარო, რომელიც ვლინდება სხეულის რეაგირების მეშვეობით („ნუტრა“, „ჰო“ ან დუმილი) მოწოდებაზე ან შესაძლებლობაზე პასუხის სახით. ყველა ავტორი ერთსულოვანია: განსაზღვრული საკრალისთვის ეს არის ულიმიტო, მაგრამ გამომრთველის გარეშე ენერგია, რომელიც ღირს ჩართოთ მხოლოდ იმაზე, რაც ნამდვილად პასუხობს; განუსაზღვრელისთვის — ეს არის ძრავა, რომელიც არ ეკუთვნის თავად ადამიანს და რომელმაც განცხადებულად უნდა გაარჩიოს თავისი და სხვისი. ღრმა ჭრილობა დაკავშირებულია ან მცხარე წყაროებთან ცრუ მიჯაჭვვასთან (ღია ცენტრისთვის), ან ძალისხმევის აუცნობიანობასთან (განსაზღვრულისთვის) — და ორივე შემთხვევაში საკრალურ რეაგირებაზე, როგორც ავტორიტეტზე, დაბრუნება განთავისუფლების გზაა.

• Ra Uru Huგვიჩვენებს ღია საკრალის ჩრდილს ბრძოლისმოყვარე მიჯაჭვვისა და გონების მოუხერხებელი მიჯაჭვვის ნათელი მაგალითებით, რომელიც ჯიუტად ეჭიდობა მტკივნეულს, და ეს ყველაფერი აპროტირებს განცხადებულ გარჩევას, როგორც ერთადერთ გამოსავალს.
• Richard Ruddსაკრალს აშენებს უფრო ფართო ჰოლოგრამულ მოდელში სამი სხეულისა და დამოკიდებულების ჩრდილებისა, სადაც ფიზიკური და ასტრალური ფენების ტანჯვა ილიმობა არსებობის ღრმა კოდის გამოღვიძების გზით.
• Grassingerსაკრალს გადაჰყავს ბიოლოგიურ სიბრტყეში — კუნთოვანი ტონუსისა და ნივთიერებათა ცვლის სიბრტყეში, მოწოდების ხარისხს სხეულის რეაგირებით კითხულობს და ყურადღებას ამახვილებს თანამედროვე საკვების ქიმიურ დეფიციტზე, რომელიც ასუსტებს ძრავას.
• Ilse Sendlerხაზს უსვამს პრაქტიკულ პროცედურას — „უბრალოდ წადი და ნახე“ — როგორც რეაგირების გამოსაღვიძებელ ხერხს, ასევე ზუსტად აზუსტებს ელოს ცენტრის როლს, როგორც აზრობრივობის წყაროს, რომელიც აძლიერებს საკრალურ სიგნალს.
• Winigerგადმოსცემს მომხმარებლის გამოცდილებას შიგნიდან: ინიციაციების შეჩერების შიში, უმოქმედობისგან მომდინარე ტკივილი და აღმოჩენა, რომ რეაგირებისადმი ნდობა მეტ შედეგს იძლევა, ვიდრე ძალდატანება — თუნდაც ახლობლებთან კონფლიქტში.
• Lynda Bunnellხსნის საკრალს სისტემურ ჩარჩოში — მძინებელი კარიბჭეები, ფორმატული არხები ფესვიდან და გენერატორის სტრატეგია „დაელოდე კითხვას, რომ უპასუხო“ — როგორც სხეულის ლოგიკური ჩაბარება სიცოცხლის ნაკადს.
• The Golden Pathხედავს საკრალს უფრო ღრმა ევოლუციურ პერსპექტივაში — გენეტიკური გასაღებების, მედიტაციისა და ტანჯვის შემოქმედებად გარდაქმნის გზით, სადაც ი-ძინგის ჰოლოგენეტიკა ხდება საკრალური ტრადიციის მემკვიდრე.
• Curryხატავს საკრალს ფშნების შესახებ იგავითა და „დის ზარის“ პრაქტიკული ქეისით, რაც აჩვენებს, თუ როგორ მოქმედებს საკრალური პასუხი თუნდაც „კი/არა“-ს პირდაპირი ფორმის გარეშე — შინაგანი კომპასისა და ურთიერთობების სითბოს მეშვეობით.
• Steve Rhodesგადაჰყავს საკრალი რეივ-კონსტრუქციისა და ერონ-რეფლექტორების სიბრტყეში, სადაც ცენტრი ხდება რეაგირების ბირთვი ყელის გარეშე, რაც კეტავს ნაკადებს და განსაზღვრავს ცნობიერების გზას გენერაციული ხარისხის მეშვეობით.
• Chetan Parkynფოკუსირდება განსაზღვრული საკრალის ჭრილობაზე — შრომის აუცნობიანობაზე — და ფორმულაზე „ყოველი წარმატებულის უკან დგას განსაზღვრული საკრალის ძრავა“, გვაფრთხილებს სხვისი იდეებისთვის უსასრულო მუშაობისგან.
• Peter Schöberყველაფერს გადაჰყავს თერაპევტულ ოპტიკაში: სტრატეგიისა და ავტორიტეტისაკენ დაბრუნება რეაგირებისადმი ნდობის გზით, ხოლო ემოციურად განსაზღვრული კონფიგურაციისთვის — გადაწყვეტილებების დროში მომწიფების სავალდებულო პროცესი გრძნობების ტალღების მეშვეობით.