Aanwezigheid

De eerste lijn van de Poort van het Heden fungeert als een onderzoeker van de voor de hand liggende, fundamentele, oppervlakkige ontmoeting met wat het betekent om hier te zijn. Dit is geen lijn die in mystieke ervaringen springt of begrip veronderstelt voordat het werk wordt gedaan. In plaats daarvan onderzoekt het methodisch de gewone momenten van het dagelijks leven, waarbij de vraag wordt gesteld wat er op dit moment werkelijk gebeurt en hoe aanwezigheid in het lichaam voelt als je gewoon zit, loopt of ademt. De aanwezigheidsonderzoeker die deze lijn volgt, bestudeert het bewustzijn door direct, herhaald contact met het moment, en bouwt een vocabulaire van aandacht op dat de basis wordt voor alle diepere realisaties. Er schuilt nederigheid in deze lijn, een bereidheid om toe te geven dat voordat aanwezigheid het leven kan transformeren, het eerst moet worden opgemerkt, benoemd en ervaren in zijn eenvoudigste vorm. Het geschenk van deze lijn is een gegronde, bijna wetenschappelijke relatie met het huidige moment. Degenen die vanuit deze frequentie opereren, ontwikkelen een griezelig vermogen om via gewone kanalen naar het hier en nu terug te keren: door sensatie, door de ademhaling, door het opmerken van het licht in een kamer of het gewicht van de voeten op de grond. Ze worden de onderzoeksbasis voor anderen die bewuste aanwezigheid willen begrijpen, en bieden taal en praktijk die eerder toegankelijk dan esoterisch zijn. De schaduw kan zich echter voordoen als een soort eeuwige beginnersgeest die nooit helemaal tot belichaamd meesterschap uitgroeit. Iemand met deze lijn kan zo gefocust raken op het conceptueel begrijpen van aanwezigheid dat hij het daadwerkelijk beleven ervan mist, waardoor contemplatie in een mentale oefening verandert in plaats van in een gevoelde realiteit. Er kan ook sprake zijn van stille frustratie bij degenen die de aanwezigheid intuïtief lijken te vatten, zonder dat ze het langzame, grondige onderzoek nodig hebben dat deze zin vereist. Een praktische manier om deze lijn te respecteren, is door je toe te leggen op eenvoudige, herhaalbare aandachtsoefeningen in plaats van het najagen van geavanceerde technieken. Een dagelijks ritueel van pauzeren om het lichaam te voelen, of het opmerken van vijf tastbare dingen in het huidige moment, wordt het laboratorium waar deze lijn gedijt. Als het voelt alsof het vastzit, is de remedie meestal om verder te vertragen en opnieuw naar de basis te gaan: adem, lichaam, geluid, zicht. De uitnodiging is om erop te vertrouwen dat een diep begrip van de oppervlakte op zijn eigen tijd de diepten eronder zal onthullen. Aanwezigheid wordt hier niet begrepen door ernaar te streven, maar door keer op keer terug te keren naar het simpele feit dat we op dit moment leven.