Ludzki projekt Andrieja Tarkowskiego: Projektor 2/5

Ludzki projekt Andrieja Tarkowskiego: projektor 2/5

Andrei Tarkovsky — urodzony w ZSRR reżyser filmów Andrei Rublev, Stalker, Mirror i The Sacrifice — to jeden z najbardziej wyjątkowych głosów artystycznych, jakie wytworzyło kino. W kategoriach Human Design jego wykres sugeruje, że ktoś jest zaprojektowany mniej do samodzielnego wykonywania pracy, a bardziej do widzenia, rozpoznawania i prowadzenia innych na nieznane terytorium. Poniżej znajduje się interpretacja oparta na wykresach, przedstawiona jako spojrzenie na jego publiczne dziedzictwo, a nie twierdzenie dotyczące jego życia prywatnego.

Typ energii: projektor

Projektory stanowią mniej więcej jedną piątą populacji i działają zupełnie inaczej niż projektory wytwarzające energię. Nie mają stałego dostępu do energii siły życiowej; ich aura jest skupiona i przenikliwa, zaprojektowana, aby widzieć innych głęboko i przewodzić. Ich tematem jest uznanie — bycie widzianym, zapraszanym i cenionym za to, co postrzegają.

Kariera Tarkowskiego wyraźnie pokazuje tę dynamikę. Nie był „pracownikiem” w konwencjonalnym sensie — czekał na pozwolenie państwa, często pozostawał w konflikcie z sowieckimi komitetami filmowymi, a jego najsłynniejsze dzieła powstały raczej po zaproszeniu lub zamówieniu, a nie dzięki samemu wygenerowanemu rozmachowi. W swoim życiu wyreżyserował tylko siedem filmów fabularnych, w rytmie zgodnym z rytmem Projektora: gdy pojawia się uznanie, praca płynie; kiedy tak nie jest, narasta frustracja. Słynne napięcie między Tarkowskim a sowieckim establishmentem filmowym przypomina walkę projektora z systemem, który nie zaprasza.

Strategia: poczekaj na zaproszenie

Strategia projektora polega po prostu na czekaniu na zaproszenie — szczególnie w głównych obszarach życia: partnerstwa, kariera, uznanie. Zaproszenie to zielone światło, które mówi „Twoja energia jest tutaj mile widziana”.

To nie jest bierność; to rozeznanie. Świadczy to także o dobrze udokumentowanej cierpliwości Tarkowskiego. Powiedział kiedyś, że reżyser musi poczekać na odpowiedni moment, właściwą twarz, właściwe światło. Rzeźbienie w czasie to pod wieloma względami podręcznik tworzenia filmów na zaproszenie – kina oczekiwania.

Władza: Splenic

Śledziona jest najstarszym organem ciała: instynktownym, natychmiastowym i cichym. Przemawia poprzez przeczucia, poczucie bezpieczeństwa lub jego braku oraz ucieleśnioną „wiedzę”; nie zawsze przekłada się to na słowa.

Kręcenie filmów Tarkowskiego słynie z cielesności. Woda, ogień, błoto, oddech, konie, faktura skóry, ciężar światła na ścianie – w jego kinie przedkłada zmysły nad intelekt. To jest rejestr śledziony: wiedza, która pojawia się w tej chwili, przed myślą. Słynne „długie ujęcie” Tarkowskiego jest zasadniczo aktem zaufania Splenic – pozostania przy tym, co jest, dopóki znaczenie nie ujawni się poprzez czas trwania, a nie argumentację.

Profil: 2/5 — Heretycki Pustelnik

Liczba 2/5 jest czasami nazywana „Heretyckim Pustelnikiem”; i jest to jedna z najbardziej charakterystycznych kombinacji profili.

• Linia 2 (Pustelnik) niesie ze sobą naturalny dar, który wzywa człowieka do środka, do samotności, do prywatnego kultywowania talentów. Pustelnik potrzebuje czasu w samotności, aby rozwinąć to, co później będzie rzutować na zewnątrz.
• Linia 5 (Heretyk) wytwarza ciepłe, godne zaufania, niemal magnetyczne pole — a następnie prowadzi ludzi w nieoczekiwane, czasem niewygodne, czasem transcendentne. Heretyk rozwiązuje problemy, wciągając innych na nieznane terytorium.

Dla Tarkowskiego jest to niemal dosłowny opis jego kina. Wycofał się w długie, samotne, niemal klasztorne przygotowania (2), a to, co wyświetlił na ekranie, było konsekwentną herezją: że czas nie jest zasobem, który należy wykorzystać, ale substancją, którą należy kształtować; że pamięć, sen i wiara są bardziej realne niż fabuła; że kino jest bliższe modlitwie niż rozrywce. Publiczność została zaproszona tam, gdzie się nie spodziewała.

Krzyż Wcielenia

Pełny Krzyż Wcielenia wymaga określonego czasu urodzenia, dlatego bez tych danych nie można dokładnie obliczyć krzyża. Można powiedzieć, że Projektor 2/5 z autorytetem Splenic jest w naturalny sposób zorientowany na niesienie określonego motywu przez życie – stałą, niemal archetypową rolę wycofanego wizjonera, którego rzadkie, projektowane prace zmieniają sposób, w jaki widzą inni.

Dla Tarkowskiego ten temat – czas, pamięć, ofiara, sacrum w ozwyczajny — był stałym tematem każdego filmu. Nie trzeba było nazywać go krzyżem. To był po prostu, łatwo rozpoznawalny, on.