Obecność

Pierwsza linia Bramy Teraźniejszości działa jako badacz oczywistego, podstawowego spotkania na poziomie powierzchni z tym, co to znaczy być tutaj. Nie jest to kwestia, która wkracza w doświadczenie mistyczne lub zakłada zrozumienie przed wykonaniem pracy. Zamiast tego metodycznie sonduje zwykłe momenty codziennego życia, zadając pytanie, co tak naprawdę dzieje się w tej chwili i jak odczuwa się obecność w ciele, gdy po prostu siedzi, chodzi lub oddycha. Badacz obecności wyznający tę linię bada świadomość poprzez bezpośredni, powtarzający się kontakt z chwilą, budując słownik uwagi, który staje się podstawą wszystkich głębszych realizacji. Jest w tym wersecie pokora, chęć przyznania, że ​​zanim obecność będzie mogła przemienić życie, trzeba ją najpierw zauważyć, nazwać i doświadczyć w jej najprostszej formie. Darem tej linii jest ugruntowany, niemal naukowy związek z chwilą obecną. Osoby operujące na tej częstotliwości rozwijają niesamowitą zdolność powrotu do tu i teraz zwykłymi kanałami: poprzez doznania, poprzez oddech, poprzez zauważenie światła w pomieszczeniu lub ciężaru stóp na ziemi. Stają się podstawą badań dla innych, którzy chcą zrozumieć świadomą obecność, oferując język i praktykę, która jest dostępna, a nie ezoteryczna. Cień jednak może ukazać się jako rodzaj wiecznego umysłu początkującego, który nigdy nie dojrzewa do ucieleśnionego mistrzostwa. Osoba o tej linii może tak bardzo skoncentrować się na konceptualnym zrozumieniu obecności, że będzie jej brakować prawdziwego przeżywania tej obecności, zamieniając kontemplację w ćwiczenie umysłowe, a nie odczuwaną rzeczywistość. Cicha frustracja może również wystąpić u tych, którzy wydają się wyczuwać obecność intuicyjnie, bez potrzeby powolnego i dokładnego badania, jakiego wymaga ta linia. Praktycznym sposobem na przestrzeganie tej zasady jest stosowanie prostych, powtarzalnych praktyk skupiania uwagi, zamiast pogoni za wyrafinowanymi technikami. Codzienny rytuał zatrzymania się, aby poczuć ciało lub zauważenia pięciu namacalnych rzeczy w chwili obecnej, staje się laboratorium, w którym ta linia kwitnie. Kiedy czujesz, że utknąłeś, lekarstwem jest zwykle dalsze spowolnienie i powrót do podstaw: oddechu, ciała, dźwięku, wzroku. Zaproszenie polega na zaufaniu, że głębokie zrozumienie powierzchni w swoim czasie odkryje głębiny pod nią. Obecności tutaj nie można uchwycić poprzez wysiłki, ale poprzez ciągłe powracanie do prostego faktu bycia żywym w tej chwili.